De Lorelei
Verlaten door haar metgezel
Worp zi zichzelf naar beneen
Haren geest leeft boven een rots
De legende van de Lorelei
Boven op de klippen des doods
Zingt zi bekoorlijk haar eigen lied
Zi lokt de schippers in de mist
Haar blonde haren in de wind
Het kraken van het brekend hout
Moords gesluimer in de nacht
En bij het ontwaken van de dag
Is er enkel nog het wrak
De Lorelei
Abandonada por su compañero
Se arroja hacia abajo
Su espíritu vive sobre una roca
La leyenda de la Lorelei
En lo alto de los acantilados de la muerte
Canta encantadoramente su propia canción
Atrae a los marineros en la niebla
Su rubia cabellera al viento
El crujir de la madera quebrada
Asesino letargo en la noche
Y al despertar del día
Solo queda el naufragio