Cicatrice
Tant de fois j'ai voulu mettre fin
Cet impénétrable noirceur qu'est la vie
Ce lac de pleur et de sang qu'est mon existence meurtrie
Tant de fois j'ai vu l'ombre de cette corde,
Sur le mur de mes remords accablés et gris
M'invitant? Sa danse macabre
Celle qui me libèrerais de la mer houleuse de ma folie
Mes plaies saignent? Nouveau
Me ramenant dans les limbes du pass?
S'acharnant violemment sur mon c'ur
Jetant son venin au plus profond de ses cachots
Je ne peux pourtant jamais résister
De revoir ton gracieux visage déform?
Toi, monstre aux mille formes cruelles
Celui que les hommes nomment et craignent, le malheur éternel
Tue-moi, tue-moi, je t'en supplie
Déchire ma chair nauséabonde et moisie
Torture ma tête, impose-lui ta douleur
Jusqu'à ce que la mort fasse sécher mes pleurs
Porte ma vulnérabilit? L'agonie
Enchaîne? Mon martyre la haine et le mépris
Consume mon essence, conduit-la aux affres de l'inquiétude
Traîne mon c'ur? La potence et drape moi de solitude
Laisse-moi contempler le marbre froid de ma tombe
M'abandonner? Ce flot infect? Par l'amertume profonde
Emporte moi? Jamais dans les limbes de l'extinction salvatrice
Dans les géhennes et les cortèges sinistres
Cicatrice, dépose ton voile sur mon âme écoeur?
Apporte lui non plus l'horreur mais la beaut?
Offre-lui une beaut? Telle que la mort frappera qui osera la contempler
Littekens
Zoveel keer heb ik gewild dat het eindigt
Deze ondoordringbare duisternis die het leven is
Dit meer van tranen en bloed dat mijn gekwelde bestaan is
Zoveel keer heb ik de schaduw van dat touw gezien,
Op de muur van mijn overweldigende en grijze spijt
Die me uitnodigt? Zijn macabere dans
Die me zou bevrijden van de woelige zee van mijn waanzin
Mijn wonden bloeden? Weer
Mij terugbrengend naar de limbo van het verleden?
Die wreed op mijn hart inslaat
Zijn gif werpend in de diepste kerkers van mijn ziel
Toch kan ik nooit weerstaan
Om je gracieuze, vervormde gezicht weer te zien
Jij, monster met duizend wrede vormen
Degene die de mensen noemen en vrezen, het eeuwige ongeluk
Dood me, dood me, ik smeek je
Scheur mijn stinkende en beschimmelde vlees
Martel mijn hoofd, leg je pijn op hem
Tot de dood mijn tranen laat opdrogen
Draag mijn kwetsbaarheid? De agoniet
Ketens? Mijn martelaarschap, de haat en de minachting
Verbrand mijn essentie, leid het naar de kwellingen van de onrust
Sleep mijn hart? De galg en omhul me met eenzaamheid
Laat me de koude marmer van mijn graf aanschouwen
Mij overgeven? Deze infecte stroom? Door de diepe bitterheid
Neem me mee? Nooit naar de limbo van de reddende ondergang
In de hel en de sinistere optochten
Littekens, leg je sluier over mijn misselijkmakende ziel
Breng het niet meer de horror maar de schoonheid
Bied het een schoonheid aan die de dood zal treffen die het durft te aanschouwen