Ballade van de onsterfelijkheid
Over vijfentwintig jaar
zal iedereen het zingen
het lied van oude mensen
en voorbijgegane dingen
ook al zijn we dan vergeten
wat we doen en hoe we heten
of we halen wát we weten
af en toe wat door elkaar
De toekomst was een zee
een blauwe zee van tijd
maar 'later als je groot bent'
wordt 'later als je dood bent'
dan komt de dag van gisteren
en ben je morgen kwijt
en langzaam schuif je op
naar een plaatsje bij het raam
daar mag je dan gaan zitten
beetje praten beetje pitten
totdat de hemel opengaat
en dan roepen ze je naam
O de zomer van het jaar
dat wij elkaar ontmoetten
de zomer van het lange gras
en van de blote voeten
is het echt zo lang geleden
dat we jong en ontevreden
op een dag het zomaar deden
voor het eerst en met elkaar
Adieu vaarwel tot ziens
het afscheid doet me pijn
want afscheid duurt niet even
het duurt je hele leven
totdat de dag van gisteren
voorgoed voorbij zal zijn
Over vijfentwintig jaar
zal iedereen het horen:
het lied van 'vóór de oorlog'
en 'toen was jij nog niet geboren'
het leven is bederfelijk
en doodgaan blijkbaar erfelijk
maar al zijn we niet onsterfelijk
we zijn nog bij elkaar
Wat blijft is de herinnering
de liefde die niet overging
de eeuwige betovering
van de onsterfelijkheid
Balada de la inmortalidad
En veinticinco años
todos lo cantarán
la canción de los ancianos
y cosas pasadas
aunque entonces hayamos olvidado
qué hacemos y cómo nos llamamos
o si recordamos lo que sabemos
de vez en cuando todo se mezcla
El futuro era un mar
un mar azul de tiempo
pero 'después de que seas grande'
se convierte en 'después de que estés muerto'
luego llega el día de ayer
y pierdes el mañana
y lentamente te desplazas
hacia un lugar junto a la ventana
donde puedes sentarte
hablar un poco, dormitar un poco
hasta que el cielo se abra
y entonces te llaman por tu nombre
Oh, el verano del año
en que nos conocimos
el verano de la hierba larga
y de los pies descalzos
¿ha pasado tanto tiempo
que éramos jóvenes e insatisfechos
y un día simplemente lo hicimos
por primera vez y juntos?
Adiós, adiós, hasta luego
la despedida me duele
porque la despedida no dura un momento
dura toda tu vida
hasta que el día de ayer
finalmente haya pasado
En veinticinco años
todos lo escucharán:
la canción de 'antes de la guerra'
y 'cuando tú aún no habías nacido'
la vida es perecedera
y aparentemente morir es hereditario
pero aunque no seamos inmortales
todavía estamos juntos
Lo que permanece es el recuerdo
el amor que no se desvaneció
el encanto eterno
de la inmortalidad
Escrita por: Boudewijn de Groot / Lennaert H. Nijgh