Delirium
Omdat ik van je hou, m'n schat,
ben ik zonder jou, m'n schat,
een stuk verlopen harlekijn
die niets meer doet dan dronken zijn.
En nu je met een ander gaat,
loop ik te zwalken langs de straat.
Omdat ik wankel als een zot,
lacht iedereen zich rot.
Komt vrienden, vult de glazen goed
en laten we es klinken,
want als de mens toch sterven moet,
dan kan ie 't best verdrinken.
Als iemand onder tafel gaat,
maken wij wel de rest soldaat.
Ofschoon je van een ander houdt,
laat mij ieder ander koud,
ik kies gewoon mijn eigen lot
al ga ik daaraan ook kapot.
Gehangen als een hartendief
in mijn eigen strop, m'n lief,
daarom speel ik de kroegtenor
met een dronken koor.
Komt, vrienden, schenk me nog eens in
en denk niet aan die kater.
Z'n lijkkist moet een ieder in,
al dronken we ook water,
en die het eerste kotsen moet,
betaalt de rekening, kort en goed.
Terwijl ik hier mijn pijn verstouw,
vind ik het toch fijn voor jou
omdat jij nu gelukkig bent,
omdat jij echte liefde kent.
En als ik je ontmoet op straat
vraag ik hoe het met hem gaat,
dan praat je vrolijk honderduit,
daarna ga 'k onderuit.
Komt, vrienden, vult opnieuw het glas,
wie kan er hier nog treuren?
Wie vol is, doet gewoon een plas
en nou niet verder zeuren.
En morgenochtend merken we wel
wat er nog over is van het stel.
Omdat ik van je hou, m'n schat,
heb ik dikwijls kou gevat
met zinloos wachten voor je huis
al was je helemaal niet thuis.
Toch kan ik wel gelukkig zijn,
toch is het soms wel even fijn,
als ik je maar kan zien, m'n schat,
al ben ik nog zo zat.
Komt, vrienden, vult de glazen goed
en laten we eens klinken,
want als de mens toch sterven moet,
kan hij het best verdrinken.
Komt vrienden, vult de glazen goed
en laten we eens klinken.
Ladelalalala, ladelalalala.
Delirio
Porque te amo, mi amor,
estoy sin ti, mi amor,
un arlequín desgastado
que no hace más que emborracharse.
Y ahora que estás con otro,
ando tambaleándome por la calle.
Porque estoy tambaleándome como un loco,
todos se ríen de mí.
Vengan amigos, llenen bien las copas
y brindemos,
porque si el hombre tiene que morir de todos modos,
entonces es mejor que se emborrache.
Si alguien cae debajo de la mesa,
nosotros nos encargamos del resto.
Aunque ames a otro,
me importa un bledo,
yo elijo mi propio destino
aunque me destroce.
Colgado como un ladrón de corazones
en mi propia horca, mi amor,
por eso interpreto como tenor de taberna
con un coro ebrio.
Vamos, amigos, sírvanme otra vez
y no piensen en la resaca.
Todos deben tener su ataúd,
incluso si bebemos agua,
y aquel que vomite primero,
paga la cuenta, punto.
Mientras aquí sufro mi dolor,
me alegra por ti
porque ahora eres feliz,
porque conoces el verdadero amor.
Y cuando te encuentre en la calle
preguntaré cómo está él,
tú hablarás animadamente,
y luego caeré rendido.
Vamos, amigos, llenen de nuevo las copas,
¿quién puede seguir llorando aquí?
Quien esté lleno, simplemente orina
y no se queje más.
Y mañana por la mañana veremos
qué queda de todo esto.
Porque te amo, mi amor,
a menudo he cogido frío
esperando inútilmente frente a tu casa
aunque no estuvieras en casa.
Aun así puedo ser feliz,
a veces es reconfortante
si tan solo puedo verte, mi amor,
por más ebrio que esté.
Vengan amigos, llenen bien las copas
y brindemos una vez más,
porque si el hombre tiene que morir de todos modos,
mejor que se emborrache.
Vengan amigos, llenen bien las copas
y brindemos una vez más.
Ladelalalala, ladelalalala.