Sonnet IV
zal nooit jouw mond de woorden spreken,
waarop ik hopen kon
toen eens voor mij de dag begon
zal nooit het wolkendek meer breken.
jouw blikken waren mij het teken
ten afscheid van de zon
en alles wat ik zeggen kon
verstomde toen je mij hebt aangekeken
het lied is uit, de zanger zwijgt
het ruisen van de wind ten gunst
die lust in 't spelen met de bladeren krijgt
ik wandel neuriënd door het duin,
mijn land: 't is goud en grijs.
er zong vandaag één vlinder in de tuin.
Soneto IV
Nunca tu boca pronunciará
las palabras que esperaba
cuando el día comenzaba para mí,
nunca romperá más el manto de nubes.
Tus miradas fueron mi señal
de despedida del sol,
y todo lo que pude decir
se silenció cuando me miraste.
La canción ha terminado, el cantante calla,
el susurro del viento a favor
que disfruta jugando con las hojas.
Caminando tarareando por las dunas,
mi tierra: es dorada y gris.
Hoy cantó una mariposa en el jardín.
Escrita por: Boudewijn de Groot, Lennaert Nijgh