395px

Raramente podíamos hablar

Boudewijn De Groot

Zelden kunnen praten

o heb ik zelden kunnen praten
nauwelijks iets gezegd
woorden weggelaten
of anders uitgelegd
heel anders uitgelegd

zo heb ik alles maar gemeden
wat pijn deed uit die tijd
nu pas beseft hoe je hebt geleden
en hoe langzaam alles slijt
dat het eigenlijk nooit slijt

de wegen waren nog warm van geluk
droegen onze sporen
toen wij elkaar verloren
alles gedaan, te weinig doorstaan

we vreeën en we dronken
we dansten nachtenlang
tot de muziek was uitgeklonken
we werden samen bang
voor het eerst werden we bang

het land waar we naar zochten
bestond opeens niet meer
het land waar we voor vochten:
we verloren telkens weer
elke dag iets meer

de wegen waren nog warm van geluk
droegen onze sporen
toen wij elkaar verloren
alles gedaan, te weinig doorstaan

en nu na al die jaren
nu ik terugdenk aan die tijd
beschermd door grijze haren
voel ik eigenlijk geen spijt
alleen genegenheid

de wegen waren nog warm van geluk
droegen onze sporen
toen wij elkaar verloren
alles gedaan, te weinig doorstaan

Raramente podíamos hablar

o raramente pude hablar
apenas dije algo
dejé palabras sin decir
o las interpreté de otra manera
interpretadas de manera muy diferente

así que evité todo
lo que dolía en ese momento
ahora me doy cuenta de cómo sufriste
de lo lento que todo se desgasta
que en realidad nunca se desgasta

los caminos aún estaban cálidos de felicidad
llevaban nuestras huellas
cuando nos perdimos el uno al otro
todo hecho, poco resistido

hacíamos el amor y bebíamos
bailábamos toda la noche
hasta que la música se apagaba
nos volvimos temerosos juntos
por primera vez tuvimos miedo

la tierra que buscábamos
de repente ya no existía
la tierra por la que luchábamos:
la perdimos una y otra vez
cada día un poco más

los caminos aún estaban cálidos de felicidad
llevaban nuestras huellas
cuando nos perdimos el uno al otro
todo hecho, poco resistido

y ahora después de todos esos años
cuando pienso en ese tiempo
protegido por canas
en realidad no siento arrepentimiento
solo afecto

los caminos aún estaban cálidos de felicidad
llevaban nuestras huellas
cuando nos perdimos el uno al otro
todo hecho, poco resistido

Escrita por: Boudewijn de Groot / Hans Kusters / Jack Poels