Canzone 4711
Er viel een hete schaduw over 't strand
Die depressie had de zon dus toch gevangen
De wind bleef onder 't wolkendek zo hangen
De dag bleef stilstaan tussen 1 en 2
Vanilleijs smolt in haar bruine hand
Ze likte langzaam met een koel verlangen
Ze had nog zilte parels op haar wangen
Ze bracht de golven in haar haren mee
En in haar ogen de sterren van de zee
In haar schelpenstilte zocht ik gaten
Probeerde mij met haar te laten praten
Ik keek naar boven en had geen idee
Vier cijfers vormden een reclamevlucht
Toen hing er eau de cologne in de lucht
Ze zei iets dat ik moeilijk kon verstaan
Een man zat met een radio te spelen
Die mij dan ook vierstemmig mee kwam delen
Dat liefde alles was wat 'k nodig had
Ze keek me een tijd later pijnzend aan
En net toen ik haar schouder wilde strelen
Begon het haar klaarblijkelijk te vervelen
Dat ik alleen maar zwijgend naast haar zat
En ze verdween half achter 't ochtendblad
Tot haar navel toe was wereldnieuws te lezen
Ze zei dat eau de cologne fijn zou wezen
Het speet me dat ik dat niet bij me had
Ze leek me onder haar bikini bruin
Ze had een hoge schutting om haar tuin
De eerste druppels vielen op m'n hand
Tijd voor thee en om zich aan te kleden
Opeens leek alles jaren lang geleden
Ze deed haar kleren aan en groette mij
Een regensluier daalde over 't strand
En kinderen huilden hard en ontevreden
De natte vlaggen zakten naar beneden
En iets dat nooit begon was al voorbij
Haar kleine brede hand liet mij niet vrij
De regen deed me weer naar zee verlangen
Haar golven hielden mij opnieuw gevangen
Het ochtendblad moet mee, het was van mij
Steeds verder werd ik weggesleurd van 't strand
De geur van eau de cologne woei van 't land
Canción 4711
Cayó una sombra caliente sobre la playa
Esa depresión finalmente atrapó al sol
El viento quedó atrapado bajo las nubes
El día se detuvo entre la una y las dos
El helado de vainilla se derretía en su mano morena
Ella lo lamía lentamente con un deseo fresco
Todavía tenía perlas saladas en sus mejillas
Traía consigo las olas en su cabello
Y en sus ojos las estrellas del mar
En su silencio de conchas buscaba agujeros
Intentaba hablar con ella
Miré hacia arriba y no tenía idea
Cuatro números formaban un anuncio volador
Entonces el aroma a colonia llenó el aire
Ella dijo algo que apenas pude entender
Un hombre estaba tocando la radio
Que compartió conmigo en cuatro voces
Que el amor era todo lo que necesitaba
Ella me miró con dolor más tarde
Y justo cuando iba a acariciar su hombro
Aparentemente se aburrió
De que solo estuviera sentado en silencio a su lado
Y desapareció medio detrás del periódico matutino
Hasta su ombligo se podía leer en las noticias
Dijo que la colonia sería agradable
Lamenté no tenerla conmigo
Me pareció bronceada bajo su bikini
Tenía una alta cerca alrededor de su jardín
Las primeras gotas cayeron en mi mano
Hora del té y de vestirse
De repente todo parecía haber pasado hace años
Se vistió y me saludó
Una cortina de lluvia descendió sobre la playa
Y los niños lloraban fuerte e insatisfechos
Las banderas mojadas caían
Y algo que nunca comenzó ya había terminado
Su pequeña y ancha mano no me dejaba libre
La lluvia me hizo anhelar el mar de nuevo
Sus olas me mantenían atrapado una vez más
El periódico matutino debía ir conmigo, era mío
Cada vez me alejaba más de la playa
El aroma de colonia soplaba desde la tierra