Megaton
Het blauw van de hemel ziet groen van de rook
De wind is heet en smaakt naar roest
Yzervijlsel kleurt de wegen
Nu stinkt in de slotgracht de modder en ook
De wintertuin is rood en woest
Het dorre zand knarst luid om regen
Een stormwind opent ieders graf
En scheurt door het verleden
Trekt bladzijden van de bomen af
Er is te veel geleden
Met een schoorsteen zo zwart als een stenen kanon
Geladen met synthetisch lood
Heeft Krupp de hemel lek geschoten
En raakt de geweldige spot van de zon
Die smelt en grijs wordt als de dood
En brekend wegzinkt in de goten
Een supernova: neonlicht
Het gas klopt in de buizen
De zuurstofkraan gaat gillend dicht
De zee kookt in de sluizen
En in andere tijden vergeet ik mezelf
In andere tijden vergeet ik mezelf
De hoogovens lopen over het land
Met ijzermuilen rood en zwart
De intocht der isolatoren
Ze steken de steden met zwavel in brand
De grote gore ketel barst
En niemand die het meer kan horen
Breek het bos tot cellulose af
Verscheur het in atomen
De zon glijdt smeltend neer in 't graf
Om nooit meer op te komen
En in andere tijden vergeet ik mezelf
In andere tijden vergeet ik mezelf
Megaton
El azul del cielo ve verde del humo
El viento hace calor y sabe a óxido
Yzervijlsel colorea las carreteras
Ahora el barro huele en el foso y también
El jardín de invierno es rojo y ferocial
La arena árida se cruje en voz alta para la lluvia
Un viento tormentoso abre la tumba de todos
Y recorre el pasado
Saquen páginas de los árboles
Hace demasiado tiempo
Con una chimenea negra como cañón de piedra
Cargado con plomo sintético
¿Krupp disparó la fuga del cielo?
Y golpea el gran simulacro del sol
Se derrite y se pone gris como la muerte
Y irrumpiendo en las canaletas
Una supernova: luz de neón
El gas está golpeando los tubos
La grúa de oxígeno cierra gritando
El mar se cocina en las esclusas
Y en otras ocasiones me olvido de mí mismo
En otras ocasiones me olvido de mí mismo
Los altos hornos recorren todo el país
Con mulas de hierro rojas y negras
La ingesta de aislantes
Queman las ciudades con azufre
El hervidor de agua de gran gore estalla
Y nadie que pueda oír más
Rompe el bosque en celulosa
Lo rompió en átomos
El sol se desliza en la tumba
Para no volver a levantarse nunca más
Y en otras ocasiones me olvido de mí mismo
En otras ocasiones me olvido de mí mismo