395px

Compañeros

Grupo Cordiona

Parceiros

Tive um cavalo cambraia que eu mesmo dei disciplina
E nas lidas de rotina o tempo nos fez parceiros
Vem com o potro todo branco alumiando a prataria faceiro
Me conduzia na direção dos luzeiros

Com este flete de lei peito alçado igual cegonha
Eu nunca passei vergonha lançando em festa campeira
E cruzando um rio a nado ganhava porto em seguida
Com ele fui bem de vida batendo pata em carreira

Quem se criou gauderiando entre coxilha e galpão por certo
Me dá razão quando às vezes prendo um grito
E digo que um pingo amigo é o mais bonito regalo
Por que ginete e cavalo são lenhas do mesmo angico

Se às vezes nós passamos farreando pela cidade
São coisas da mocidade que o próprio tempo perdoa
Derrubar porta de venda
Carregar uma crinuda eram proezas miúdas que eu tinha por coisa boa

E hoje morando longe eu lembro deste parceiro relinchando no potreiro
Na hora do entardecer mais foi feliz é o que importa vagando
No campo aberto todos morrem, isso é certo, mais poucos sabem viver

Quem se criou gauderiando entre coxilha e galpão por certo
Me dá razão quando às vezes prendo um grito e digo que um pingo
Amigo é o mais bonito regalo por que ginete
E cavalo são lenhas do mesmo angico

Compañeros

Tuve un caballo cambraia que yo mismo le di disciplina
Y en las labores diarias el tiempo nos hizo compañeros
Viene con el potro todo blanco iluminando la plata con orgullo
Me guiaba en dirección a las luces

Con este flete de ley, pecho en alto como una cigüeña
Nunca pasé vergüenza lanzando en fiesta de campo
Y cruzando un río a nado, llegaba a puerto enseguida
Con él viví bien, dando zancadas en carrera

Quien se crió gauchando entre llanura y galpón, sin duda
Me da razón cuando a veces contengo un grito
Y digo que un pingo amigo es el regalo más bonito
Porque jinete y caballo son leña del mismo angico

Si a veces pasamos de fiesta por la ciudad
Son cosas de la juventud que el tiempo mismo perdona
Derribar la puerta de una tienda
Cargar una crinuda eran hazañas pequeñas que yo consideraba buenas

Y hoy viviendo lejos, recuerdo a este compañero relinchando en el potrero
A la hora del atardecer, lo que importa es que fue feliz vagando
En el campo abierto todos mueren, eso es cierto, pero pocos saben vivir

Quien se crió gauchando entre llanura y galpón, sin duda
Me da razón cuando a veces contengo un grito y digo que un pingo
Amigo es el regalo más bonito porque jinete
Y caballo son leña del mismo angico

Escrita por: Paulo Garcia, Gonzaga dos Reis