Visa Vid Vindens ängar
Det går en vind över vindens ängar,
det fladdrar till i en tyllgardin.
Och jag ska skriva en sommarvisa
med sol och blomdoft i melodin.
Jag ville sjunga om Katarina,
till träklangsflöjter och alcymbal
men vindens toner blir sommarns sånger,
jag bara lyssnar i björklövssal.
Det går en vind över vindens ängar,
det fladdrar till i en tyllgardin.
Och jag ska skriva en sommarvisa
med sol och blomdoft i melodin.
Det går en flicka i aspelunden,
jag har ett gulnat fotografi.
Med åren blev hon en dröm, en saga,
en ensam vandrares sympati.
Jag ville skriva en liten visa,
där ögonblick blir till evighet.
Men ord blir stumma och toner döva,
och visans tanke blir hemlighet.
Det bliver en hemlighet.
Jag vill ju bara sjunga
Jag vill ju bara sjunga
Det går en vind över vindens ängar,
det fladdrar till i en tyllgardin.
Och jag ska skriva en sommarvisa
med sol och blomdoft i melodin.
Det går en flicka i aspelunden,
jag har ett gulnat fotografi.
Med åren blev hon en dröm, en saga,
en ensam vandrares sympati.
Jag ville sjunga om Katarina,
till träklangsflöjter och alcymbal.
Men ord blir stumma och toner döva,
och visans handling blir hemlighet.
Jag ville sjunga
Jag vill ju bara sjunga,
om Katarina,
om hur jag känner.
Jag stod under ditt sommarfönster
De Wind Over de Weiden
Er waait een wind over de weiden,
het fladdert in een tule gordijn.
En ik ga een zomerlied schrijven
met zon en bloesem in de melodie.
Ik wilde zingen over Katarina,
met houten fluiten en cimbalen,
maar de tonen van de wind worden zomerliedjes,
ik luister gewoon in de berkenzaal.
Er waait een wind over de weiden,
het fladdert in een tule gordijn.
En ik ga een zomerlied schrijven
met zon en bloesem in de melodie.
Er loopt een meisje in de esdoornlaan,
ik heb een vergeeld fotografietje.
Met de jaren werd ze een droom, een verhaal,
een eenzaamheid van een zwervende ziel.
Ik wilde een klein liedje schrijven,
daar waar momenten eeuwigheid worden.
Maar woorden worden stom en tonen doof,
en de gedachte van het lied blijft geheim.
Het wordt een geheim.
Ik wil gewoon zingen
Ik wil gewoon zingen
Er waait een wind over de weiden,
het fladdert in een tule gordijn.
En ik ga een zomerlied schrijven
met zon en bloesem in de melodie.
Er loopt een meisje in de esdoornlaan,
ik heb een vergeeld fotografietje.
Met de jaren werd ze een droom, een verhaal,
een eenzaamheid van een zwervende ziel.
Ik wilde zingen over Katarina,
met houten fluiten en cimbalen.
Maar woorden worden stom en tonen doof,
en de handeling van het lied blijft geheim.
Ik wilde zingen
Ik wil gewoon zingen,
over Katarina,
over hoe ik me voel.
Ik stond onder jouw zomerraam.
Escrita por: Mats Paulson