The Minstrel Boy
The minstrel boy to the war is gone,
In the ranks of death you'll find him;
His father's sword he hath girded on,
And his wild harp slung behind him;
"Land of Song!" cried the warrior bard,
(Should) "Tho' all the world betrays thee,
One sword, at least, thy rights shall guard,
One faithful harp shall praise thee!"
The Minstrel fell! But the foeman's steel
Could not bring that proud soul under;
The harp he lov'd ne'er spoke again,
For he tore its chords asunder;
And said "No chains shall sully thee,
Thou soul of love and brav'ry!
Thy songs were made for the pure and free
They shall never sound in slavery!
De Minstreel Jongeman
De minstreel jongeman is naar de oorlog gegaan,
In de rangen van de dood vind je hem;
Het zwaard van zijn vader heeft hij omgesnoerd,
En zijn wilde harp hangt achter hem;
"Land van Liederen!" riep de krijger bard,
(Als) "Hoewel de hele wereld je verraadt,
Zal tenminste één zwaard jouw rechten beschermen,
Eén trouwe harp zal jou prijzen!"
De Minstreel viel! Maar het staal van de vijand
Kon die trotse ziel niet onderdrukken;
De harp die hij liefhad sprak nooit meer,
Want hij scheurde de snaren uiteen;
En zei "Geen ketens zullen jou bezoedelen,
Jij ziel van liefde en moed!
Jouw liederen zijn gemaakt voor de zuiveren en vrijen,
Ze zullen nooit klinken in slavernij!"
Escrita por: Thomas Moore