395px

¿Acaso Nadie Podría Amarla?

Harmaja

Eikö Kukaan Voisi Häntä Rakastaa

Vettä kantaa laihan kaivon
Vanhaa tottumustaan vaalien.
Pihamaallaan polviin yltää
Heinänvarsi viimevuotinen.

Rakkaus vailla loistoaan
Jäänyt ei asumaan.
Pienen palan katkeran
Antoi armostaan.

Eikö kukaan voisi häntä rakastaa?

Onni, autuus ihmislapsen
Etsii mahdotonta itseään.
Näillä sijoillaan on sen arvo alhainen
Ja toiveet tuulen viemää, kadonneet.

Rakkaus vailla loistoaan
Jäänyt ei asumaan.
Pienen palan, katkeran
Antoi armostaan.

Siksi ajattelen,
Eikö kukaan voisi häntä rakastaa?
...kukaan voisi häntä rakastaa...

Satujesi luvattu maa, unholan varjomaa.
Sadan vuoden syys taukoaa,
Kun piha on vaiti, ilman vedenkantajaa.

Vettä kantaa laihan kaivon
Vanhaa tottumustaan vaalien.
Pihamaallaan polviin yltää
Heinänvarsi viimevuotinen.

¿Acaso Nadie Podría Amarla?

Lleva agua el delgado pozo
Cuidando de su antigua costumbre.
En su patio alcanza hasta las rodillas
La hierba del año pasado.

El amor sin su brillo
No se ha ido a vivir.
Un pequeño trozo amargo
De su gracia dio.

¿Acaso nadie podría amarla?

La felicidad, la dicha de un ser humano
Busca lo imposible en sí misma.
En estos lugares su valor es bajo
Y las esperanzas se las lleva el viento, desaparecidas.

El amor sin su brillo
No se ha ido a vivir.
Un pequeño trozo, amargo
De su gracia dio.

Por eso pienso,
¿Acaso nadie podría amarla?
...¿nadie podría amarla?...

La tierra prometida de tus cuentos, la tierra de las sombras olvidadas.
El otoño de cien años se detiene,
Cuando el patio está en silencio, sin el portador de agua.

Lleva agua el delgado pozo
Cuidando de su antigua costumbre.
En su patio alcanza hasta las rodillas
La hierba del año pasado.

Escrita por: