Nooit Meer Terug
Ze staat op, gaat voor de spiegel staan
Laat haar ogen nog eens over al die blauwe plekken gaan
Ze heeft al zo vaak op het punt gestaan
Om weg te gaan, weg bij hem vandaan
Maar vandaag weet ze zeker dat ze echt zal gaan
Ze laat zich nooit, echt nooit meer slaan
Ze kleedt zich aan en pakt op de tast
Haar schoenen, haar kleren, haar koffer uit de kast
Ze kijkt naar het bed, gelukkig slaapt ie vast
En ze vraagt zich niet meer af hoe het in godsnaam kon bestaan
Dat handen die streelden ook konden slaan
Ze moet weg, weg bij hem vandaan
Ze heeft gepraat, geschreeuwd, gefluisterd
Gehoopt dat ze het ooit begrijpen zou
Maar nu is ze uitgeluisterd naar zijn ik haat je en ik hou van jou
Eindelijk is het afgelopen
Ze gaat de trap af tree voor tree
Doet in de gang de voordeur open en neemt de sleutel niet meer mee
Eindelijk is het afgelopen
Ze trekt de deur achter zich dicht
De deur van daarna nooit meer open
De deur van nu voor altijd dicht
Voor altijd dicht, voor altijd dicht
Kijk daar loopt ze met haar koffer door de lege winkelstraat
Waar ze nooit meer terug wil komen
Elke stoeptegel van haat
Waar Alles Moet Weg al zolang op de ruiten staat
Waarom, denkt ze, ben ik niet eerder weggegaan
Heb ik me zolang als een hond laten slaan
Waarom zo laat pas begrepen waar het eigenlijk om gaat
Dat je geen troost kan vinden bij de hand die slaat
Ze laat zich nooit, echt nooit meer slaan
En ze laat zich ook nooit begrip meer vragen
Voor een liefde die ook haat, vernedert en verraadt
Ze is de hoek al om geslagen
Wie weet op weg naar een liefde die alles slaat
Kijk haar bij de brug staan wachten met haar koffer in haar hand
Kijk hoe ze de schepen in gedachten achter zich voorgoed verbrandt
Eindelijk heeft ze durven breken
Eindelijk staat ze voor de brug
Die ze zo zal oversteken
De brug van heen en nooit meer terug
En nooit meer terug
Nunca Más Regresar
Ella se levanta, se para frente al espejo
Deja que sus ojos repasen una vez más todos los moretones
Tantas veces estuvo a punto
De irse, lejos de él
Pero hoy sabe con certeza que realmente se irá
Nunca más se dejará golpear
Se viste y busca a tientas
Sus zapatos, su ropa, su maleta en el armario
Mira la cama, afortunadamente él duerme profundamente
Y ya no se pregunta cómo pudo existir
Que manos que acariciaban también podían golpear
Debe irse, lejos de él
Ha hablado, gritado, susurrado
Esperando entenderlo algún día
Pero ahora ha dejado de escuchar su 'te odio' y 'te amo'
Finalmente ha terminado
Baja las escaleras paso a paso
Abre la puerta de entrada en el pasillo y ya no lleva las llaves
Finalmente ha terminado
Cierra la puerta tras de sí
La puerta de después nunca más se abrirá
La puerta del presente para siempre cerrada
Para siempre cerrada, para siempre cerrada
Mira cómo camina con su maleta por la desierta calle comercial
Donde nunca más quiere regresar
Cada baldosa llena de odio
Donde 'Todo Debe Irse' ha estado escrito en los escaparates por tanto tiempo
¿Por qué, piensa ella, no me fui antes?
¿Por qué permití que me golpearan como a un perro?
¿Por qué tan tarde entendí de qué se trataba realmente?
Que no puedes encontrar consuelo en la mano que golpea
Nunca más se dejará golpear
Y nunca más buscará comprensión
Por un amor que también odia, humilla y traiciona
Ya ha dado la vuelta a la esquina
Quién sabe, en camino hacia un amor que lo abarca todo
Mírala esperando en el puente con su maleta en la mano
Mira cómo en su mente quema los barcos detrás de ella para siempre
Finalmente se ha atrevido a romper
Finalmente está frente al puente
Que cruzará pronto
El puente de ida y nunca más regresar
Y nunca más regresar