Bostons
Old man, I heard some things about the boy you used to be
No father, no king, just a broken old man broken by the whiskey
Too afraid to stay, too smart to not leave
Too young to be a bird who forgot to sing
And a ground that never knew the knees
Of a boy and his own tale of two cities
Sometimes a man breaks, sometimes he can't bend
When his youth is a wound time won't mend
(Never the best of times)
Sometimes a man breaks, sometimes he can't bend
At the thought of peace as something only lent
(Only the worst of mine)
Sometimes a man breaks, sometimes he can't bend
When his son is another one who won't understand
The Irish temper, it's history's chains
And the bottle's stain that just won't wash away
But a seed was planted in the sod of nothingness from which you came
And flowers grew and roses bloomed
To form this garden of a life you've made
And in this city you once knew as hell
Is a garden where I enjoy myself
And in this father I hardly know
Was a son who took back what the bottle stole
So I could be the boy you couldn't be
Have the father you didn't get to see
Have the youth you did not get to live
Or feel the love this world forgot to give
And for this gift I don't deserve to get
I'll make damn sure I earn this
O' your friends say boston's beautiful
But they didn't live here, they didn't die here
In the Hyde Park years
O' your friends say boston's beautiful
But they didn't live hard, they didn't die hard
When sons dragged out their fathers from bars
O' your friends say boston's beautiful
But they didn't dream here, they didn't scream here
When no one hears
O' your friends say boston's beautiful
But they didn't hide here, they didn't cry here
When little boys weren't allowed to shed their tears
There just aren't enough men like you
Bostons
Oude man, ik heb wat dingen gehoord over de jongen die je ooit was
Geen vader, geen koning, gewoon een gebroken oude man gebroken door de whiskey
Te bang om te blijven, te slim om niet te gaan
Te jong om een vogel te zijn die vergat te zingen
En een grond die nooit de knieën kende
Van een jongen en zijn eigen verhaal van twee steden
Soms breekt een man, soms kan hij niet buigen
Wanneer zijn jeugd een wond is die de tijd niet heelt
(Nooit de beste tijden)
Soms breekt een man, soms kan hij niet buigen
Bij de gedachte aan vrede als iets dat alleen geleend is
(Alleen het slechtste van mij)
Soms breekt een man, soms kan hij niet buigen
Wanneer zijn zoon weer een is die het niet zal begrijpen
De Ierse woede, het zijn de ketens van de geschiedenis
En de vlek van de fles die maar niet weg wil gaan
Maar een zaadje werd geplant in de grond van niets waaruit je kwam
En bloemen groeiden en rozen bloeiden
Om deze tuin te vormen van een leven dat je hebt gemaakt
En in deze stad die je ooit als de hel kende
Is er een tuin waar ik me vermaak
En in deze vader die ik nauwelijks ken
Was er een zoon die terugnam wat de fles had gestolen
Zodat ik de jongen kon zijn die jij niet kon zijn
De vader kon hebben die je niet kon zien
De jeugd die je niet kon leven
Of de liefde voelen die deze wereld vergat te geven
En voor dit geschenk dat ik niet verdien
Zal ik ervoor zorgen dat ik dit verdien
O, je vrienden zeggen dat Boston mooi is
Maar ze hebben hier niet geleefd, ze zijn hier niet gestorven
In de Hyde Park jaren
O, je vrienden zeggen dat Boston mooi is
Maar ze hebben niet hard geleefd, ze zijn niet hard gestorven
Toen zonen hun vaders uit de kroegen sleepten
O, je vrienden zeggen dat Boston mooi is
Maar ze hebben hier niet gedroomd, ze hebben hier niet geschreeuwd
Wanneer niemand hoort
O, je vrienden zeggen dat Boston mooi is
Maar ze hebben hier niet verborgen, ze hebben hier niet gehuild
Wanneer kleine jongens niet mochten huilen
Er zijn gewoon niet genoeg mannen zoals jij