Kahreden Acılar
İÇim dolar içim taşar
Sevdalısı zalim çıkar
Sevdadan yana acılar
Tadarda tadar yanar
Her günüm çile çile
Kader gülmedi anne
Bir kere olsun gül be
Gülemedi furkan anne
Gözümün nuruydun
Nurdu adı ben ise mecnun
Al bu canımı allahım
Acılar son bulsun
Yeterince battım batacak
Hayatım ne zaman son bulacak
Kadere kedere isyanım hep olacak
Taki ölüm geldiginde isyan dinecek
Mahşer gününde seni bekleyecek
Hesapların hepsi teker teker görülecek
Aşkına isyan eden bu adam gülecek
Yapılan herşey karşılıksız kalmaz diyecek
Ve elbet herkez cezasını çekecek
Ölüm geldiğin kimse dur diyemiyecek
Sahte insanlar yaptıklarını ödüyecek
Kaçış yolu bulunmayacak herkez yanacak
Kahreden acılar yüreğimde bir sızı var
Gönlümü alıp benden kopardılar
Hatıralar geçmişteki anılar
Akıldalar herşey gitmek bilmezler
Silip koparmıstım yazmaya ihtiyacım vardı
Yalanlarınlarınla furkanı umutlandırdı
Aşk dedim canımdan can aldı
Masallarda böyle olmazdı
Keşke küçük kalsaydım be
Yada hiç doğmasaydım anne
Bu dünyaya neden geldim gerçekten söyle
İSyan etmeyemi yaşamayamı söylesene
Niye sustun anne ses versene
Yoksulluk ayrı bi dert içimde
Bu halimizede şükürler olsun yine
ŞÜkretmesinide biliriz isyan etsekte
Dolores que Afligen
Mi interior se llena y desborda
Aparece el cruel amante
Dolores del amor
Se siente y arde
Cada día es una aflicción
El destino no sonríe, mamá
Una vez, sonríe
Furkan, mamá, no pudo sonreír
Tú eras la luz de mis ojos
Era luz, pero yo soy loco
Toma mi alma, Dios mío
Que los dolores terminen
He sufrido lo suficiente
¿Cuándo terminará mi vida?
Siempre me rebelaré contra el destino
Hasta que la muerte llegue y la rebelión cese
En el día del juicio final, te esperaré
Todas las cuentas se revisarán una por una
Este hombre que se rebela contra tu amor sonreirá
Dirá que todo lo hecho no queda sin respuesta
Y todos pagarán por sus pecados
Cuando llegue la muerte, nadie podrá detenerla
Los falsos pagarán por lo que han hecho
No habrá escapatoria, todos arderán
Dolores que afligen, hay un dolor en mi corazón
Me quitaron el corazón
Recuerdos, memorias del pasado
Son persistentes, no saben irse
Había cortado y arrancado, necesitaba escribir
Tus mentiras dieron esperanza a Furkan
Llamé amor y me quitó la vida
En los cuentos de hadas, no era así
Ojalá hubiera permanecido pequeño
O nunca hubiera nacido, mamá
¿Por qué vine a este mundo, en serio, dime?
¿Para rebelarme o para vivir, dime?
¿Por qué callaste, mamá, por qué no respondes?
La pobreza es otro dolor en mi interior
Agradecemos incluso en esta situación
Sabemos agradecer, aunque nos rebelemos