Een Geldersch Lied
Ik ben uit Geldersch bloed;
Geen vleitoon klinkt mij zoet;
Mijn volksspraak, luttel rond,
Geeft nog de klank terug,
Uit onzer vaadren mond.
Bij de eiken, aan den top
Eens heuvels, wies ik op.
In heiden zonder baan,
Leerde ik ter jacht geschort,
Mijne eerste treden gaan.
Mijn arm is 't wild geducht:
Den reebok helpt geen vlugt,
Het zijn geen scherpe tand,
Als, in mijn dreigend roer,
Een snelle dood ontbrandt.
Ik smaa den lauwer niet,
Dien 't koor des Vredes biedt,
Maar schat een andren meer!
De krans, door 't zwaard verdiend,
Is ook een krans der Eer!
En gesp ik 't harnas aan,
Ik volg geen vreemde daân:
Op Rossems heldenspoor,
Zweeft mij, in stralend licht,
Het beeld der zege voor.
Ik ben uit Geldersch bloed!
Opregt is mijn gemoed;
Aan eenvoud heb ik lust:
Met pracht en weeld komt zorg;
Genoegzaamheid baart rust.
Una Canción de Gelderland
Soy de sangre Geldersch;
Ningún tono adulador me resulta dulce;
Mi dialecto popular, un tanto rústico,
Aún refleja el sonido
De la boca de nuestros antepasados.
Junto a los robles, en la cima
De una colina, crecí.
En páramos sin senderos,
Aprendí a dar mis primeros pasos
En la caza.
Mi brazo es temido por la fauna:
El corzo no puede huir,
No son dientes afilados,
Sino la rápida muerte
Que mi arma amenazante desata.
No aprecio la corona de laurel
Que ofrece el coro de la Paz,
Pero valoro otra más:
La corona ganada por la espada
También es una corona de Honor.
Y cuando me pongo la armadura,
No sigo acciones ajenas:
En el camino de los héroes de Rossem,
La imagen de la victoria
Brilla ante mí.
Soy de sangre Geldersch,
Sincero es mi corazón;
Me gusta la sencillez:
La preocupación viene con la pompa y la opulencia;
La satisfacción engendra paz.
Escrita por: Joost Westdijk / Joris Van Brandenburg / Mark Bockting / Reamon Bloem / Rowan Middelwijk / Sebastiaan Van Eldik