Niks meer te vieren
Ik schreef jou duizenden gedichten lieve lieve
Ik ken ze allemaal nog uit m'n hoofd
Net zoals jouw urenlange brieven
waarin je mij een rozentuin beloofd
ik weet nog hoe we wandelden in Zandvoort
zonsondergang en een nog warm strand
jij gaf mij op al mijn vragen antwoord
en kneep daarbij zachtjes in mijn hand
Maar nu zeven jaren later weet ik niet wat ik wil
we zwijgen allebei, het is zo angstaanjagend stil
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee je mij nog kunt versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zwjigen allebei verslagen op de bank
Ik weet hoe ik jou nog moet versieren
Want er is niks, nee er is echt niks meer te vieren
Wij liftten naar Venetië en Londen
We sjouwden dwars door Rome en Parijs
uitgelaten als twee jonge honden
we gingen over halve nachten ijs
we zagen alle kroegen, kathedralen
we zagen enkel vuur en nog geen as
ik vertelde jou fantastische verhalen
waarin elke minnaar overwinnaar was
nu zeven jaren later zijn we aan elkaar gewend
en we denken allebei aan het sluiten van de tent
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee je mij nog kunt versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zwijgen allebei verslagen op de bank
Ik weet niet hoe ik jou nog moet versieren
Er is niks, nee er is echt niks meer te vieren
Nu zijn we twee kinderen later
en zwijgen tot het middernachtelijk uur
dan kijken we jaloers naar onze kater
die gaat na het laatste nieuws op avontuur
je vraagt of ik de asbakken wil legen
terwijl jij jezelf lui de trap op gaapt
ik kom jou vannacht niet meer echt tegen
ik weet als ik boven kom dat je al slaapt
Maar volgens jou mijn liefste is er met ons niets mis
omdat het met alle vrienden precies hetzelfde is
Ya no hay nada que celebrar
Escribí miles de poemas para ti, querida querida
Todavía los recuerdo todos de memoria
Al igual que tus largas cartas
en las que me prometías un jardín de rosas
Recuerdo cómo paseábamos en Zandvoort
atardecer y una playa aún cálida
respondías a todas mis preguntas
y apretabas suavemente mi mano
Pero ahora, siete años después, no sé lo que quiero
ambos guardamos silencio, es tan aterradoramente tranquilo
Ya no hay nada que celebrar. Ya no hay nada que celebrar
Realmente no hay nada con lo que puedas seguir conquistándome
Se acabó, hay migas en la mesa
Ambos en silencio derrotados en el sofá
Sé cómo conquistarte todavía
Porque no hay nada, no, realmente no hay nada más que celebrar
Fuimos a dedo a Venecia y Londres
Recorrimos Roma y París
felices como dos cachorros
caminamos sobre hielo en noches interminables
Vimos todos los bares, catedrales
Solo vimos fuego y aún no cenizas
Te contaba historias fantásticas
donde cada amante era un vencedor
Siete años después estamos acostumbrados el uno al otro
y ambos pensamos en cerrar la tienda
Ya no hay nada que celebrar. Ya no hay nada que celebrar
Realmente no hay nada con lo que puedas seguir conquistándome
Se acabó, hay migas en la mesa
Ambos en silencio derrotados en el sofá
No sé cómo conquistarte todavía
No hay nada, no, realmente no hay nada más que celebrar
Ahora, con dos niños más
y guardamos silencio hasta la medianoche
luego miramos con envidia a nuestro gato
que después de las noticias se va de aventuras
Me pides que vacíe los ceniceros
mientras tú subes perezosamente las escaleras
No te encontraré realmente esta noche
Sé que cuando suba, ya estarás dormida
Pero según tú, mi amor, no hay nada malo entre nosotros
porque con todos los amigos es exactamente lo mismo