Μέρες αιώνες (méres aiónes)
Και να που έγινε εκείνο που φοβόμουνα
Kai na pou egine ekeinon pou fovomouna
όταν τις πρώτες ώρες πάγωνα και ίδρωνα
otan tis protes ores pagona kai idrona
όταν χωρίς εσένα αγάπη μου κοιμόμουνα
otan choris esena agapi mou koimouna
και πώς να συνηθίσω αυτόν τον χωρισμό
kai pos na sinithiso afton ton chorismo
Και να που ο χρόνος δεν σε πήρε από μένα
Kai na pou o chronos den se pire apo mena
απ΄το μυαλό μου τη ψυχή θα ήταν ψέμα
ap' to myalo mou ti psychi tha itan psema
τώρα γελάω όπου βρεθώ απελπισμένα
tora gelao opou vretho apelpismena
μόνο και μόνο για να σου το πούν εσένα
mono kai mono gia na sou to poun esena
Οι μέρες τώρα μοιάζουνε αιώνες
Oi meres tora miasoune aiones
ίδια τα καλοκαίρια κι οι χειμώνες
idia ta kalokairia ki oi chimones
που μόνη δεν μπορώ εγώ να ζήσω
pou moni den boro ego na ziso
φοβάμαι δεν θ' αντέξω θα λυγίσω
fovame den th' antexo tha lygiso
δε παν΄ να λένε όλοι για ζωές και θαύματα
de pan' na lene oloi gia zoes kai thavmata
για μένα τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα
gia mena tora einai diskola ta pragmata
Πόσο μου λείπει να' ξερες η αγκαλιά σου
Poso mou leipei na' xeres i agkalia sou
το κάθε βλέμμα σου το κάθε άγγιγμά σου
to kathe vlema sou to kathe angigma sou
και βασανίζομαι μεσ΄τις φαντασιώσεις
kai vasanizome mes' tis fantasioseis
όσο κι αν ξέρω πως σημάδι δεν θα δώσεις
oso ki an xero pos simadi den tha dosis
Οι μέρες τώρα μοιάζουνε αιώνες
Oi meres tora miasoune aiones
ίδια τα καλοκαίρια κι οι χειμώνες
idia ta kalokairia ki oi chimones
που μόνη δεν μπορώ εγώ να ζήσω
pou moni den boro ego na ziso
φοβάμαι δεν θ' αντέξω θα λυγίσω
fovame den th' antexo tha lygiso
δε παν' να λένε όλοι για ζωές και θαύματα
de pan' na lene oloi gia zoes kai thavmata
για μένα τώρα είναι δύσκολα τα πράγματα
gia mena tora einai diskola ta pragmata
Και να που έγινε εκείνο που φοβόμουνα
Kai na pou egine ekeinon pou fovomouna
Días eternos
Y mira que pasó lo que temía
cuando en las primeras horas me congelaba y sudaba
cuando sin ti, amor mío, me dormía
¿y cómo acostumbrarme a esta separación?
Y mira que el tiempo no te ha llevado de mí
sería mentira que te olvidé de mi mente y mi alma
ahora me río donde sea, desesperadamente
solo para que te lo digan a ti
Los días ahora parecen eternos
igual los veranos y los inviernos
que sola no puedo yo vivir
tengo miedo de no aguantar, de ceder
no importa lo que digan todos sobre vidas y milagros
para mí ahora las cosas son difíciles
Cuánto me hace falta, si supieras, tu abrazo
cada mirada tuya, cada caricia tuya
y me torturo en mis fantasías
aunque sé que no dejarás huella
Los días ahora parecen eternos
ingual los veranos y los inviernos
que sola no puedo yo vivir
tengo miedo de no aguantar, de ceder
no importa lo que digan todos sobre vidas y milagros
para mí ahora las cosas son difíciles
Y mira que pasó lo que temía
Escrita por: Andreas Bonatsos