Sei Lá, Mangueira
Mangueira
Teu cenário é uma beleza
Que a natureza criou
Vista assim do alto
Mais parece um céu no chão
Sei lá
Em Mangueira a poesia
Feito um mar se alastrou
E a beleza do lugar
Pra se entender
Tem que se achar
Que a vida não é só isso que se vê
É um pouco mais
Que os olhos não conseguem perceber
E as mãos não ousam tocar
E os pés recusam pisar
Sei lá, não sei
Sei lá, não sei
Não sei se toda a beleza
De que lhes falo
Vem tão somente do meu coração
Em Mangueira a poesia
Num sobe-desce constante
Anda descalça ensinando
Um modo novo da gente viver
De pensar e sonhar, de sofrer
Sei lá não sei
Sei lá não sei não
A Mangueira é tão grande
Que nem cabe inspiração
Weet Ik Veel, Mangueira
Mangueira
Jouw uitzicht is een pracht
Die de natuur heeft gemaakt
Vanuit de lucht gezien
Lijkt het meer op een hemel op aarde
Weet ik veel
In Mangueira is de poëzie
Als een zee die zich verspreidt
En de schoonheid van de plek
Om te begrijpen
Moet je beseffen
Dat het leven niet alleen is wat je ziet
Het is iets meer
Dan wat de ogen niet kunnen waarnemen
En de handen niet durven aanraken
En de voeten weigeren te stappen
Weet ik veel, ik weet het niet
Weet ik veel, ik weet het niet
Ik weet niet of al die schoonheid
Waarover ik spreek
Alleen maar uit mijn hart komt
In Mangueira is de poëzie
In een constante op-en-neer beweging
Loopt ze blootsvoets en leert ons
Een nieuwe manier van leven
Van denken en dromen, van lijden
Weet ik veel, ik weet het niet
Weet ik veel, ik weet het niet
Mangueira is zo groot
Dat er geen inspiratie meer in past