395px

Bonnet et chapeau

Herrikoiak

Boneta eta txapela

Igaran egün batez egin dügü erri;
Hortaz nahi deiziet eman zerbait berri:
Parisetik jin zaikü bidajez Phetiri,
Urthe bakhotx fortüna eginik üdüri.

-Agur, eta zertan hiz, Phetiri gaizua?
Ene haur-denborako Khantüko aizua!
Igaran dük ordünko denbora gozua,
Eta hi aberastü, ezpehiz zozua!

-Parisetik horra nük zien ikhustera,
Han untsa bizi gütük, adixkide Pierra
Hiaurrek ikhusten dük egin diat afera,
Txapela ezarri diat bürütik behera.

-Txapela badük bena arhin barnekua:
Nun ützi dük buneta Uxkal-Herrikua?
Txapel horrek eztereik edertzen kaskua:
Basta hederra gatik, asto dük astoa.

-Eztiak ez axolik laiduen batere!
Han ezagützen diat hanixko andere!
Itxürari so-ginez aberats bai ere
Ezkuntüren ahal nük, ez erran deüs ere.

-Arren, badük ideia hola ezkuntzeko?
Lagün franko bat banink Parisen sartzeko,
Aberats izan gabe, auher bizitzeko!
Aberats izan gabe, auher bizitzeko!

-Ez nük ez hi bezala lanian akhitzen;
Lan anplexagorik dük hirian agitzen.
Ene alde hasi nük Parisen bizitzen:
Arrüaren xokhuan oskien argitzen…

-Ofizio ederra oski-argizale:
Har ezak emaztia ziraje-saltzale.
Haurrak jinen zaitzaie gose-bazkazale:
Utzinen dük Parise ahal bezaiñ zalhe.

Ni ja nahi nük egon buneta kaskuan,
Ene sor-lekhü maite Uxkal-Herrikuan.
Ihurk e jakin-gabe zer düdan goguan,
Kobla zunbaiten huntzen süthondo-xokuan.

Bonnet et chapeau

Un jour, nous avons fait un village ;
C'est pourquoi je veux vous donner quelque chose de nouveau :
Je suis arrivé de Paris avec un message pour Phetiri,
Une seule année, la fortune a souri à l'uduri.

-Adieu, et de quoi parles-tu, Phetiri le maléfique ?
Mon ami d'enfance, le fils de Khantü !
Nous avons goûté à ce temps-là,
Et toi, tu es riche, mais tu es un menteur !

-De Paris, voilà que je viens te voir,
Là-bas, nous vivons tous, cher ami Pierra.
Je vois que tu as fait des affaires,
Je t'ai mis le chapeau sur la tête.

-Le chapeau, nous l'avons, mais il est léger :
Où avons-nous mis le bonnet d'Uxkal-Herrikua ?
Ce chapeau ne fait pas honneur à la tête :
À cause de sa beauté, tu es un âne, espèce d'âne.

-Les abeilles ne se soucient pas de ce qui est laid !
Là-bas, je connais cette dame !
En regardant son apparence, elle est riche aussi,
Je pourrais l'épouser, mais je ne dirai rien.

-Alors, avons-nous une idée pour nous marier ?
Si j'avais beaucoup d'amis pour entrer à Paris,
Vivre sans être riche, c'est possible !
Vivre sans être riche, c'est possible !

-Je ne finirai pas le travail comme toi ;
Il y a un travail plus compliqué en ville.
Je commencerai à vivre à Paris :
Dans le coin de la rue, je brillerai…

-Un beau métier, celui de vendeur de lumière :
Prends une femme, elle est vendeuse de bijoux.
Les enfants viendront à toi, affamés :
Nous laisserons Paris comme nous le pouvons.

Je veux être là, avec le bonnet sur la tête,
Dans ma terre natale, Uxkal-Herrikua.
Je ne sais pas ce que je pense,
En chantant quelques vers dans le coin de la rue.

Escrita por: