Ardoari kantak
Ni naiz txit gauza gozoa
eta poztasun osoa,
beltza naiz ta zuria,
indarra naiz ta garboa
eta deritzat ardoa.
Noe gizon aditua,
zedorren pentsamendua
izan zen txit haundia,
paratzea mahastia;
zu zara ardoren autore,
O! Zorioneko Noe
Edari maitagarria,
tristearen alegria!
Duzu alaitzen begia,
kentzen melankonia,
mutua ipintzen kantari
eta errena dantzari.
Hautsi, atera, ebakia,
llaga dela edo zauria,
kuratzeko belarra,
klareta edo nafarra,
moskatela edo malaga,
edozein ardo ona bada.
Erregin ta erregeak,
munduko agintariak,
apaizak ere ongi,
fraideak are hobeki,
altxatzen dute goizetik
ukalondoa gogotik.
Ardoaz dago alegria,
musika, dantza, armonia;
baina bada hasitzen
belaunak limuritzen,
eta irakiten burua
ezta gauza onik orduan.
Ai, niri zer egin ote zai!
Oinez ibiltzen ahaztu zait!
Burua jaso ezin dut,
lurra idoro ezin dut;
triste dut bihotza guztiz,
edan dezadan, ea, berriz.
Ai, hau edari gozoa!
Zerutik jetsitakoa!
Zenbat eta hondorago
hainbat haiz gozoago!
Jainkoak bedeinka hazala
nik bedeinkatzen hautan bezala.
Baso honetan ikustean
poza diat bihotzean,
hemen begiraturik
ba naukak txoraturik;
zer egingo eztuk barrenean?
Sar hakit bada, lehen bait lehen
Eska zaiogun Jaunari
demala indar zepari,
libra dezala harritik,
izotz, lehor larritik;
erreza zaigun berari
digun mahats ona ta ugari.
Canciones de fuego
Soy el fuego, una cosa alegre
y una alegría completa,
soy negro y blanco,
soy fuerza y valentía
y me llaman vino.
Noé, el hombre sabio,
su pensamiento
era un fuego grande,
plantar la vid;
tú eres el autor del vino,
¡Oh! Noé de la felicidad.
La bebida amada,
la alegría de la tristeza!
Tus ojos iluminan,
quitando la melancolía,
cantando mutuamente
y bailando con gracia.
Cortar, sacar, dividir,
sea una herida o una llaga,
para curar la herida,
clara o navarra,
dulce o amarga,
cualquier vino es bueno.
Reyes y reinas,
los gobernantes del mundo,
incluso los sacerdotes bien,
los frailes aún mejor,
se levantan temprano
con el corazón alegre.
Con el vino viene la alegría,
música, baile, armonía;
pero cuando empieza
las rodillas tiemblan,
y aprendiendo la lección
no hay nada bueno entonces.
¡Ay, qué debo hacer!
He olvidado caminar!
No puedo sostener mi cabeza,
no puedo tocar la tierra;
estoy triste de corazón,
que me den de beber de nuevo.
¡Ay, esta bebida alegre!
¡Caída del cielo!
Cuanto más profundo
más alegre es el vino!
Dios lo ha hecho eternamente
como yo lo bendigo eternamente.
Al ver este bosque,
alegría en el corazón,
mirando aquí
veo pájaros;
¿qué no haremos en su interior?
Si hay algo, cuanto antes mejor.
Pedimos al Señor
que nos dé fuerza,
nos libere de la sorpresa,
del hielo, del barro;
que nos dé fácilmente
la buena y abundante cosecha.