395px

Zugana, Manuela

Herrikoiak

Zugana, Manuela

Zugana, Manuela,
nuanian pentsatu,
uste det ninduela
deabruak tentatu;
ikusi beziñegin
naiz enamoratu;
ojala ez bazinan
sekulan agertu.

Amorioz beterik
esperantza gabe,
zergatik egin zinan
bihotz honen jabe?
Zuk esan behar zenduen:
hemendikan alde,
egiaz ez naiz ni
bizardunen zale.

Ahaztu nahi zaitut baina
ezin, ezin ahaztu,
zure amorioak
burua dit galdu…
Orain behar zenduke
bihotz hori bigundu,
eta maitagarri horrek
pixka bat lagundu.

Barkatu behar dituzu
nere erokeriak,
zuri begira daude
nere bi begiak;
garbi, garbi esan ditut
nere ustez egiak,
soraturikan nauka
zure arpegiak.

Gabean ibili naiz
guzizko ametsetan:
Donostian nengoela
Andre Marietan;
eta ikusi nuela
herri hartako plazan
erdian zebilela
Manuelatxo dantzan.

Zugana, Manuela

Zugana, Manuela,
nunca pensé,
pensé que caería
en las garras del diablo;
me enamoré
a primera vista;
ojalá nunca
hubiera aparecido.

Lleno de amor
sin esperanza,
¿por qué me hiciste
dueño de este corazón?
Tú deberías haber dicho:
desde ahora en adelante,
no soy realmente
amante de los mentirosos.

Quiero olvidarte pero
no puedo, no puedo olvidarte,
tus amores
me han vuelto loco...
Ahora deberías
curar ese corazón,
y ese amante
debería ayudar un poco.

Debo pedirte perdón
por mis errores,
tus ojos están
en mis dos ojos;
claramente, claramente te he dicho
según mi opinión,
me he enamorado
de tus mejillas.

He estado perdido
en sueños eternos:
cuando estaba en San Sebastián
en las fiestas de la Virgen María;
y vi
en la plaza del pueblo
que estabas bailando
dulcemente con Manuela.

Escrita por: