Txakurraren partia
Gu gazte giñadela txalupa guziak
zakurtxo bat ohi zuten ontzi barrenean
begi erne, abilla, ez zen zaunkaria
ihes zihoan arraia harrapatzailea
Seme esango dizut nola gertatzen zen
puñittutako arraia, suelto batzuetan
legatza ospa, ihes, txakurra jauzten zen
ta bet-betan arraia hartzen zuen hortzetan.
Lana horren saria 'txakurraren partia'
deitzen genuen guziok, ongi merezia
maitea-maitea zen txakur ehiztaria
txalupa betetzen zuen anima gabeak.
Unea etorri da zuri kontatzeko
zer nolako txakurra zen gure Txuriko
uhin izugarriak ez zuen izutuko
arraia utzi baino, lehenago itoko.
Goiz itsusi batean ez naiz ez ahaztuko
bere lana beteaz jauzi zen Txuriko
baga handi artean, ehiza ez utziko
legatz handi batekin ito zen betiko.
La partida del perro
Cuando éramos jóvenes, todas las canoas
solían tener un cachorro en el fondo del barco
ojos brillantes, cola, no era un extraño
el pez cazador que escapaba
Te diré cómo sucedía
el pez apuñalado, a veces suelto
el anzuelo tragado, escapaba, el perro lo disfrutaba
tomaba el pez en sus dientes.
La recompensa de ese trabajo, 'la partida del perro'
nosotros todos lo llamábamos, bien merecido
amado-amado era el perro pescador
llenando la canoa de almas sin vida.
Ha llegado el momento de contarte
qué tipo de perro era nuestro Txuriko
las olas gigantes no lo asustaban
antes de soltar el pez, primero lo mordería.
En una mañana temprana no olvidaré
cumpliendo su trabajo, Txuriko se divertía
entre las olas grandes, no dejaría la pesca
con un gran anzuelo, siempre estaba listo.