De knappe man
Ik zat in een kroeg en daar zat hem dan
Ne gast van 20 jaar nen echte schone man
Een glas voor zijne neus, sigret in zijne mond
Zenne blik constant gericht nor de grond.
Ik zei tegen den baas geft mij nog is een pint
En geft die kerel dr ook ene want ik zenk goe gezind
Ik gon der is invliegen, is goe uit mijne bol,
Die gast zei nikske, buiten nen stille schol
Zedde van hier vroeg ik hem, of woonde vaar hier vandaan
Hij keek is verveeld, zei nog just ni van loopt nor de maan,
Dan zag ik in zen ogen de pijn een heel stil verdriet
En zei tegen mij doe alstemblieft ni zo hypocriet
Wa kan het a schelen, waar dak hem gewoond
Men idealen, of waarvan ik altijd hem gedroomd
Wa wilde weten of gewoon het basispakket
Geloof me mensen zen egoïsten tot en met
Men leven is ne boek die ik rot van buiten ken
Ik hoop dak ooit is wa hoofdstukken vergeten zen
Men moeder het goeie mens is na al jaren dood
Men vader is het afgetrapt den achterbakse kloot
Ik was vijf jaar toen ik hem voor het leste zag
Ik herinner me alleen nog mor zenne ongelooflijke lach
Pleegouders kwamen, nieuwe mensen gaan
Bij mij is er nooit is iets blijven bestaan
Mor ja, dadis na eenmaal blijkbaar het leven,
Ik zal ooit wel is het goeie meugen beleven,
Van liefdesverdriet heb ik ook al men part gehad
Och foert, ze kunnen de pot op kust allemaal men gat,
Ik zei komaan kop oep bitterheid da smaakt zo zuur
Mor het was alsof ik klapte tegen ne muur
Hij zei pas oep ik heb echt geen compassie me men eigen
Mor dat het nooit is goe kan gaan der zoude toch iets van krijgen.
Ik heb daar nog uren gezeten met die knappe man,
En nog lang geklapt alles verliep volgens plan
Het dee hem goe dat hem alles is kon vertellen
Ook al kwamen er af en toe wa tranen opwellen
Het werd later, de dageraad hing in de lucht
En ik pleegde nen nieuwe vaandelvlucht
Want het werd tijd om afscheid te nemen
Ik heb mijne zoon nog nagestaard totdat hem uit het zicht was verdwenen
El hombre guapo
Estaba en un bar y allí estaba él
Un chico de 20 años, un verdadero hombre guapo
Un vaso frente a él, un cigarrillo en la boca
Su mirada constantemente hacia el suelo.
Le dije al dueño, dame otra cerveza
Y también una para ese chico, estoy de buen humor
Voy a acercarme, estoy un poco loco,
Ese chico no dijo nada, solo un silencioso brindis
Le pregunté de dónde era, si vivía cerca
Él me miró aburrido, dijo que no, que se iba a la luna,
Luego vi en sus ojos el dolor, una tristeza muy callada
Y me dijo, por favor, no seas tan hipócrita
¿Qué importa dónde viví?
Mis ideales, o de qué siempre he soñado
¿Qué quieres saber, o simplemente lo básico?
Créeme, la gente es egoísta hasta la médula
Mi vida es un libro que conozco de memoria
Espero olvidar algunos capítulos algún día
Mi madre, buena mujer, lleva años muerta
Mi padre, el despreciable, se largó
Tenía cinco años la última vez que lo vi
Solo recuerdo su increíble risa
Llegaron padres adoptivos, gente nueva se fue
Nada ha permanecido conmigo
Pero sí, así es la vida, al parecer
Algún día disfrutaré de algo bueno
También he tenido mi parte de desamor
Vete al diablo, que todos me besen el trasero
Dije, levanta la cabeza, la amargura sabe tan amarga
Pero fue como golpear contra una pared
Él dijo que no tengo compasión por mí mismo
Pero que nunca puede ir bien, algo tiene que pasar
Estuve horas allí con ese hombre guapo,
Y hablamos mucho, todo salió según lo planeado
Le hizo bien poder contarme todo
Aunque de vez en cuando las lágrimas brotaban
Se hizo tarde, el amanecer se acercaba
Y emprendí una nueva huida
Porque era hora de despedirnos
Miré a mi hijo hasta que desapareció de mi vista