In The Blue Glow Of Dawn, PT. 1
The throat nailed with a cry
I advance in the cold
On the banks of the dry lake
Frozen blood in my veins
My chapped lips
Are an open wound
On the banks of the dry lake
Frozen blood in my veins
The day dreaming, they wonder
They wonder here
As they wonder in your dreams
His face is like
A confused feeling in the memory of a few forgotten men
His smile, a fleeting bitterness
His lips, the traces of a breath
On the lips of a dead man
And everything
Vibrates in the profuse light
The watchmen
The dark erases it forever
And everything
Vibrates in the profuse light
Somewhere buried
The dark erases it forever
Sun is false
We used to live under the shining glow
Of the stars and the Moon
But when the Sun appeared
It burned us
In the cold
It's better in the cold
You were shaking sometimes
Then you turned your face to me as if you too knew
And your gaze never let go
Never let go from me
The day dreaming, they wonder
They wonder here
As they wonder in your dreams
The throat nailed with a cry
I advance in the cold
On the banks of the dry lake
Frozen blood in my veins
My chapped lips
Are an open wound
On the banks of the dry lake
Frozen blood in my veins
In the distance
Observed by the shadows of the mountains
Fear the monsters
This twilight hour is their true land
But I fear nothing, you are benevolent
Are indifferent, there
In the blue glow of dawn
In the blue glow of dawn
In De Blauwe Gloed Van De Dageraad, PT. 1
De keel genageld met een schreeuw
Ik ga verder in de kou
Aan de oevers van het droge meer
Bevroren bloed in mijn aderen
Mijn gebarsten lippen
Zijn een open wond
Aan de oevers van het droge meer
Bevroren bloed in mijn aderen
De dagdromend, ze vragen zich af
Ze vragen zich hier af
Terwijl ze zich in jouw dromen afvragen
Zijn gezicht is als
Een verward gevoel in de herinnering van een paar vergeten mannen
Zijn glimlach, een vluchtige bitterheid
Zijn lippen, de sporen van een adem
Op de lippen van een dode man
En alles
Trilt in het overvloedige licht
De wachters
De duisternis wist het voor altijd uit
En alles
Trilt in het overvloedige licht
Ergens begraven
De duisternis wist het voor altijd uit
De zon is vals
We leefden ooit onder de stralende gloed
Van de sterren en de maan
Maar toen de zon verscheen
Verbrandde het ons
In de kou
Het is beter in de kou
Je trilde soms
Toen draaide je je gezicht naar me toe alsof jij ook wist
En je blik liet me nooit los
Liet me nooit los
De dagdromend, ze vragen zich af
Ze vragen zich hier af
Terwijl ze zich in jouw dromen afvragen
De keel genageld met een schreeuw
Ik ga verder in de kou
Aan de oevers van het droge meer
Bevroren bloed in mijn aderen
Mijn gebarsten lippen
Zijn een open wond
Aan de oevers van het droge meer
Bevroren bloed in mijn aderen
In de verte
Geobserveerd door de schaduwen van de bergen
Vrees de monsters
Dit schemeruur is hun ware land
Maar ik vrees niets, jij bent welwillend
Ben onverschillig, daar
In de blauwe gloed van de dageraad
In de blauwe gloed van de dageraad