Dö Av Ren Vilja
Timmarna för rannsakan har kommit
Kommen utar hopplöshet
Utan ens det minsta snitt förblöder jag
Jag lever, alltså är jag döende
Jag är inte den som värdesätter livet
Så nu när jag dör förstår ni mig väl
Hoppfull om att döden snart inträffar
Härdar jag ut detta smärtfulla ingenting
Aldrig tidigare har ögonlocken känts
Så tunga utan att jag varit trött
Aldrig någonsin förr har lemmarna känts
Så tunga utan att jag ansträngt mig
Hela mitt väsen törstar och hungrar
Som en storknad av mätthet jag är
Jag har vältrat mig i ett överflöd
Som egentligen inte fanns
Jag tänkte en värld förandrat än det utav värde
Nu dör jag av ren vilja
Vilja?
Den slutliga timman har kommit
Och jag andas heftigare, friskare, nu!
Mamma och pappa ringer
Jag svarar med lugn röst
Som vanligt att det är bra
Och de nöjer sig med det
Det är sonika deras sak att göra det
Tur att de inte vet att nästa begravning
Blir deras son
Frågetecken genom venerna
Kanske kan jag uppfattas av de kvarvarande i en
Av min då renade själ kommer igjen
Som en dalande flinga av pur snö
Bara för att tyna bort, trampas
Köras över, eller landa i frostad mossa
Nej, kommer jag igen är jag i sådana fall
Kristna idioters dåliga samvete
Fast i och för sig dalar det också
Jag älskar hudens reaktion
Om att hastigt djupt snitta ens arm
Likt som huden
De hopdragna kanterna
Pressar samman sina läppar likt ett barns mun
Vid en tvär örfil innan gråten och smärtan tagit vid
Att jag nu lämnar mitt liv ser jag
Som ett sista ställningstagande
Det har ingenting med feghet att göra
Att jag inte klarar livet
För det gör jag, men motvilligt
Så det jag gör nu och genomför är styrka
Som banaliserar livet
Det är knappast så heligt och värdefullt
Livet, bort från denna värld som jag har varit i
Men aldrig varit en del av
Dood Uit Pure Wil
De uren van zelfreflectie zijn gekomen
Komen voort uit wanhoop
Zonder zelfs maar de kleinste snede bloed ik leeg
Ik leef, dus ik ben aan het sterven
Ik ben niet iemand die het leven waardeert
Dus nu ik sterf, begrijpen jullie me goed
Hoopvol dat de dood snel zal komen
Doorsta ik deze pijnlijke leegte
Nooit eerder voelden mijn oogleden
Zo zwaar zonder dat ik moe was
Nooit eerder voelden mijn ledematen
Zo zwaar zonder dat ik me inspande
Heel mijn wezen dorst en honger
Als een verzadiging van overvloed ben ik
Ik heb me gewenteld in een overvloed
Die er eigenlijk niet was
Ik dacht aan een wereld veranderd in iets waardevols
Nu sterf ik uit pure wil
Wil?
Het laatste uur is gekomen
En ik adem heftiger, frisser, nu!
Mama en papa bellen
Ik antwoord met een kalme stem
Zoals altijd dat het goed gaat
En zij nemen dat voor waar
Het is simpelweg hun zaak om dat te doen
Gelukkig weten ze niet dat de volgende begrafenis
Die van hun zoon zal zijn
Vraagtekens door mijn aderen
Misschien kan ik worden waargenomen door de overlevenden in een
Van mijn dan gereinigde ziel kom ik weer
Als een vallende vlok van puur sneeuw
Slechts om te verwelken, vertrapt
Overreden, of te landen in bevroren mos
Nee, als ik terugkom ben ik in dat geval
Het slechte geweten van christelijke idioten
Toch daalt het ook
Ik hou van de reactie van de huid
Als je snel diep in je arm snijdt
Net als de huid
De samengeknepen randen
Drukken hun lippen samen als de mond van een kind
Bij een harde klap voordat de tranen en de pijn beginnen
Dat ik nu mijn leven verlaat zie ik
Als een laatste standpunt
Het heeft niets met lafheid te maken
Dat ik het leven niet aankan
Want dat kan ik, maar met tegenzin
Dus wat ik nu doe en uitvoer is kracht
Die het leven banaliseert
Het is nauwelijks zo heilig en waardevol
Het leven, weg van deze wereld waarin ik ben geweest
Maar nooit een deel van ben geweest