Letter To Madeline
Looked like a hundred guns held on me
Hunkered by the shed of Detroit General & Company
Calling: Boy come out, we have you jailed
Beside the buck-shot door, I stood still
Wondering how the hell the bastards found me in those hills
And clinging to a letter that I wish I'd mailed
Go rest easy, Madeline
I'm bringing down the bank across this flooded county line
And when I get home, we'll have a grand old time
But don't you shed no tears or be surprised
If you get the word that your wild man has up and died
Just set me up a stone on that high hillside
Now in the pouring snow, sad, but swift
I headed down the highway
Hoping that the burden of my blues would lift
And praying that the whiskey would keep me brave
Oh, but I got caught in the cold
Looking like a hobo without no mercy from the road
And feeling like a dead man without a grave
Go rest easy, Madeline
I'm bringing down the bank across this flooded county line
And when I get home, we'll have a grand old time
But don't you shed no tears or be surprised
If you get the word that your wild man has up and died
Just set me up a stone on that high hillside
Oh my, oh my
Bloodied-up and chained, my legs pinned down
I woke to find my fate in the hands of four men gathered 'round
And cursing for the bag they knew I'd hid
And the more they stomped and moaned, the more I prayed
Feeling every spark flying off of that file and their rusted blade
Said: Better think it through, this is your last chance, kid
Oh, rest easy, Madeline
I'm bringing down the bank across this flooded county line
And when I get home, we'll have a grand old time
But don't you shed no tears or be surprised
If you get the word that your wild man has up and died
Just set me up a stone on that high hillside
Brief Aan Madeline
Het leek wel of er honderd geweren op me gericht waren
Kruipend bij de schuur van Detroit General & Company
Roepend: Jongeman, kom naar buiten, we hebben je gevangen
Naast de deur vol hagel, stond ik stil
Vragend hoe de klootzakken me in die heuvels gevonden hadden
En vasthoudend aan een brief die ik had gewild dat ik had verstuurd
Ga maar gerust, Madeline
Ik ga de bank overvallen aan deze overstroomde grens
En als ik thuis ben, hebben we een geweldige tijd
Maar laat geen tranen vallen of verbaas je niet
Als je het nieuws krijgt dat je wilde man is overleden
Zet gewoon een steen voor me neer op die hoge heuvel
Nu, in de stortregen van sneeuw, treurig, maar snel
Ging ik de snelweg af
Hopend dat de last van mijn blues zou verdwijnen
En biddend dat de whiskey me dapper zou houden
Oh, maar ik werd gevangen in de kou
Ziet eruit als een zwerver zonder genade van de weg
En voel me als een dode man zonder graf
Ga maar gerust, Madeline
Ik ga de bank overvallen aan deze overstroomde grens
En als ik thuis ben, hebben we een geweldige tijd
Maar laat geen tranen vallen of verbaas je niet
Als je het nieuws krijgt dat je wilde man is overleden
Zet gewoon een steen voor me neer op die hoge heuvel
Oh mijn, oh mijn
Bloedig en geketend, mijn benen vastgeklemd
Werd ik wakker en vond mijn lot in de handen van vier mannen om me heen
En vloekend om de tas die ze wisten dat ik had verstopt
En hoe meer ze stampte en kreunde, hoe meer ik bad
Voelend elke vonk die van dat bestand en hun verroeste mes afsprong
Zei: Denk er goed over na, dit is je laatste kans, jongen
Oh, ga maar gerust, Madeline
Ik ga de bank overvallen aan deze overstroomde grens
En als ik thuis ben, hebben we een geweldige tijd
Maar laat geen tranen vallen of verbaas je niet
Als je het nieuws krijgt dat je wilde man is overleden
Zet gewoon een steen voor me neer op die hoge heuvel