Isäni Huoneessa
Varjoissa me hänet tapaamme
Tahdosta lihaan astuneen
Kaaoksen suloiseen järjestykseen pyrkineen
Inkarnaation, sen Isämme nimeen kastamme
Siitä täydellisestä epäpyhästä hengestä
Jota veremme kauhulla voimistaa
Siitä ovat saastuneet haavemme luodut
Unet rutosta, joka ihmisen kiroksi maailmaan lankeaa
Sirpale puhtautta ja synkkyyttä pimeydessä
Muovattu lihaksi, kuolevan kauhuksi
Kielletyn äänen hiljaa kaikuessa
Synnytetty aikaamme kuoleman lauluksi
Maljan viimeisen pisaran langetessa
Heidän jalokivin koristelluille jaloilleen
Hävitettyjen aaveiden tuskan kuiskeessa
Ei seitsemän tähden polte jätä aloilleen
Tuhoanko sieluni isäni huoneessa
Vai tarjoanko sydäntäni kohti liekkiä
Joka kylmänä hehkuu tässä meressä
Aaltonsa piiskaten aikamme merkityksiä
Unohdettu oppaamme ulommissa piireissä
Vierailunsa on jälleen päättävä
Kun taiston, raudan ja tappion keskellä
Lopun aikaa lietsoo polte jäätävä
Vapautan sieluni isäni huoneessa
Ja tarjoan sitä kohti pimeyttä
Joka kylmänä huokuu tästä verestä
Voimansa raapien aikani käsityksiä
En la habitación de mi padre
En las sombras lo encontramos
Que ha entrado en la carne por voluntad
Buscando el dulce orden del caos
En la encarnación, lo bautizamos en el nombre de nuestro Padre
De ese espíritu perfectamente impío
Que nuestra sangre fortalece con horror
De ahí vienen nuestras heridas contaminadas
Sueños de la peste que caen como maldición sobre el mundo
Fragmento de pureza y oscuridad en la oscuridad
Moldeado en carne, horror de los moribundos
Cuando resuena en silencio la voz prohibida
Nacido en nuestro tiempo como canto de muerte
Al caer la última gota de la copa
Sobre sus pies adornados con joyas
En el susurro del dolor de los fantasmas destruidos
El ardor de las siete estrellas no deja rastro
¿Destruiré mi alma en la habitación de mi padre?
¿O ofreceré mi corazón hacia la llama?
Que arde fría en este mar
Azotando con sus olas los significados de nuestro tiempo
Nuestro guía olvidado en los círculos exteriores
Su visita está por terminar de nuevo
Cuando en medio de la batalla, el hierro y la derrota
El ardor helado aviva el fin de los tiempos
Libero mi alma en la habitación de mi padre
Y la ofrezco hacia la oscuridad
Que fría emana de esta sangre
Rascando con su poder las percepciones de mi tiempo