Небо
Увидел звезду которая вниз летела сгорая дотла
Это был неба каприз и небо сгорало от стыда
За то что оно дарило надежду и веру людям
Которых потом убило
И мне ничего не будет
От искры этой сгоревшей в хмуром осеннем небе
На много лет постаревший
Я вышел и хлопнул дверью
Небо как закрытая дверь
Небо словно дверь в никуда
Я не думал тогда о том что я знаю теперь
Снова звезда которая ввысь стремится все ярче горя
Чиста и легка как мысль
Это небо сказало душе пора
Туда где больше не станет боли что так доставала
Когда тебя топили в стакане
И вот душа так устала
Что даже лживое небо стало святым и чистым
И словно дверь на несмазанных петлях открылась со скрипом истина
Hemel
Ik zag een ster die naar beneden viel, brandend tot de grond
Het was een grill van de hemel en de hemel brandde van schaamte
Omdat het hoop en geloof gaf aan mensen
Die daarna gedood werden
En ik zal er niets aan overhouden
Van de vonk die verbrandde in de sombere herfsthemel
Die veel jaren ouder leek
Ik ging naar buiten en sloeg de deur dicht
De hemel als een gesloten deur
De hemel als een deur naar nergens
Ik dacht toen niet aan wat ik nu weet
Weer een ster die naar boven stijgt, steeds helderder brandend
Schoon en licht als een gedachte
Deze hemel zei tegen de ziel dat het tijd was
Daar waar de pijn niet meer zal zijn die zo kwelde
Toen ze je in een glas verdrongen
En nu is de ziel zo moe
Dat zelfs de valse hemel heilig en puur werd
En als een deur op niet gesmeerde scharnieren, opende de waarheid met een krak.