395px

La pluma del mar

Ilbeltz

Itsasoaren Nigarra

Itsaso zabala
Begi aurrean
Odola borborka esku zartatuetan.
Kainoien hotsak
Ixildu dira.
Su itogarriak argitzen du gaua.
Gure lepoa nahi zuten haiek
Itsasoaren altzoan murgiltzen ari dira,
Ilargiaren izenean,
Erre zaitezte gurutzea eskuan.

Ohol puskatuen,
Soken eta oihalen
Soinuak puskatzen du gure ixiltasuna.
Zauritu eta gaixoen
Aiume mingarriak
Hotzikara sortzen du bizkarrezurrean.

Su iltzaliberriak
Dakarren ke ilunak izkutatzen du
Gure kalteen tamaina.
Oihal nagusia
Zartatua egonaz gain
Haizea urria da hegoaldetik.

Olatu izugarriak,
Buruz gaindi nonahitik erortzen dira
Bidea areago zailduz
Harri kozkorren gisa.
Untziaren itzala,
Untzia bera xurgatzen ari da,
Trapu beltz zigortuen
Askatasun lokaztua.

Mende kontaezinetan
Egoera hura ikusita
Triste begiratzen zion ilargiak itsasoari.
Ez baitzuen ulertzen nola gizaki anai haiek
Bere izenean borrokatzera iristen ziren.
Itsasoak iada bareturik
Eta bere porrotaz oharturik
Ez zuen gizaki anai haiek
Bere altzoan murgiltzea besterik.

La pluma del mar

Mar inmenso
Frente a mis ojos
Sangre burbujeando en las manos cortadas.
Las voces de los cuervos
Se han callado.
Las llamas mortales iluminan la noche.
Ellos querían nuestros labios
Se sumergen en lo alto del mar,
En nombre de la luna,
Crucifíquense con el crucifijo en la mano.

Entre las sábanas rotas,
Susurros y gemidos
Rompen nuestro silencio.
Las heridas y los enfermos
Gemidos agudos
Crean un silencio en la espalda.

Las llamas liberadoras
Apagan las sombras oscuras
El tamaño de nuestras faltas.
La tela principal
Sobre la piel cortada
El viento es escaso desde el sur.

Las olas gigantes,
Cayendo desde lo alto
Dificultan aún más el camino
Como piedras afiladas.
La sombra del barco,
El barco mismo se está desmoronando,
La tela negra castigada
Llena de libertad perdida.

En siglos sin contar
Viendo esa situación
La luna miraba tristemente al mar.
No entendía cómo esos hermanos humanos
Llegaban a pelear en su nombre.
El mar ya estaba lleno
Y consciente de su fracaso
Esos hermanos humanos
No tenían más que hundirse en lo alto.

Escrita por: