Boite En Argent
J’ai, j’ai gardé en secret dans une boite en argent
Un petit monde à moi, des étoiles, un océan
Un peu d’éternité, une flûte de pan
Mais je n’ai rien de toi, toi qui m’manque tellement
Je suis là où tu m’as laissée sur la route du néant
Et si la lune n’éclaire jamais, elle jaunit avec le temps
Et de nuage en nuage, sur les ailes d’un oiseau blanc
J’me suis laissée prendre en otage
Puisque sans toi plus rien ne rime, plus rien ne rime, rime
Et je m’abîme, bîme, et je m’abîme, bîme
J’suis allée au bout du monde, j’ai demandé pardon
Je suis là et je t’attends sous les étoiles d’orient
Il y avait comme un son perdu dans l’univers
Est-ce que ce serait toi
Oh comme je l’espère
Je suis là où tu m’as laissée sur la route du néant
Et si la lune n’éclaire jamais, elle jaunit avec le temps
Et de nuage en nuage, sur les ailes d’un oiseau blanc
J’me suis laissée prendre en otage
Puisque sans toi plus rien ne rime, plus rien ne rime, rime
Et je m’abîme, bîme, et je m’abîme, bîme
Je vais comme si tu m’attendais mais le temps parait long
Et je ne peux m’empêcher de penser comme une enfant
Que veux-tu que j’y fasse, rien n’est plus enivrant
Que d’s’accrocher à toi et d’y croire tout le temps
Je suis là où tu m’as laissée sur la route sur ce banc
Et si la lune n’éclaire jamais, elle jaunit avec le temps
Et de nuage en nuage, sur les ailes d’un oiseau blanc
J’me suis laissée prendre en otage
Puisque sans toi plus rien ne rime, plus rien ne rime, rime
Et je m’abîme, bîme, et je m’abîme, bîme
Doosje Van Zilver
Ik heb, ik heb in het geheim bewaard in een doosje van zilver
Een klein wereldje van mij, sterren, een oceaan
Een beetje eeuwigheid, een panfluit
Maar ik heb niets van jou, jij die ik zo mis
Ik ben daar waar je me achterliet op de weg naar het niets
En als de maan nooit schijnt, wordt ze met de tijd geel
En van wolk naar wolk, op de vleugels van een witte vogel
Heb ik me laten gijzelen
Want zonder jou rijmt er niets meer, rijmt er niets meer, rijmt
En ik ga ten onder, onder, en ik ga ten onder, onder
Ik ben naar het einde van de wereld gegaan, ik heb om vergiffenis gevraagd
Ik ben hier en ik wacht op je onder de sterren van het oosten
Er was een verloren geluid in het universum
Zou dat jij zijn?
Oh, hoe hoop ik dat
Ik ben daar waar je me achterliet op de weg naar het niets
En als de maan nooit schijnt, wordt ze met de tijd geel
En van wolk naar wolk, op de vleugels van een witte vogel
Heb ik me laten gijzelen
Want zonder jou rijmt er niets meer, rijmt er niets meer, rijmt
En ik ga ten onder, onder, en ik ga ten onder, onder
Ik ga alsof je op me wacht, maar de tijd lijkt lang
En ik kan niet helpen maar denken als een kind
Wat wil je dat ik doe, niets is meer bedwelmend
Dan je vast te houden en er altijd in te geloven
Ik ben daar waar je me achterliet op de weg op deze bank
En als de maan nooit schijnt, wordt ze met de tijd geel
En van wolk naar wolk, op de vleugels van een witte vogel
Heb ik me laten gijzelen
Want zonder jou rijmt er niets meer, rijmt er niets meer, rijmt
En ik ga ten onder, onder, en ik ga ten onder, onder