The Inner Shrine
Portae Templi pandunt
Magnum cum splendore et potentia,
Vis exit ex animo
Gloriae alta virtus
Corruptio ex malo fugit
Non Velum verecundiae iam est,
Nudus contra nostra foeditate
A fronte luce pauper.
"Our mortal nature is dying
Burnt in the light's gentle embrace
Our flesh a empty veil of what has been
The stars are cradle of our newborn life
Red suns heat the soul in my heart
Pale moons are lost forever
No more nocturnal worlds will entangle
Lover's souls in a dark embrace of mortality"
Portae Templi pandunt
Magnum cum splendore et potentia,
Vis exit ex animo
Gloriae alta virtus
Corruptio ex malo fugit
Non Velum verecundiae iam est...
Humana laetitia deleta
Dolor nom iam
Taetra Mors hominem non manent
Umbra vitae pallida
Amor amissus vanus
Novi Amoris amantur Omnia
Portae Templi cladunt
Novae vi accensae
Fatum cedit locum
Novis Natis
El Santuario Interior
Las puertas del templo se abren
Con gran esplendor y poder,
La fuerza sale del alma
La virtud de la gloria sublime
La corrupción huye del mal
El velo de la vergüenza ya no existe,
Desnudo ante nuestra fealdad
Un pobre de luz en la frente.
'Nuestra naturaleza mortal está muriendo
Quemada en el suave abrazo de la luz
Nuestra carne un velo vacío de lo que ha sido
Las estrellas son la cuna de nuestra nueva vida
Los soles rojos calientan el alma en mi corazón
Las pálidas lunas se pierden para siempre
Ya no se enredarán más mundos nocturnos
Las almas amantes en un abrazo oscuro de mortalidad'
Las puertas del templo se abren
Con gran esplendor y poder,
La fuerza sale del alma
La virtud de la gloria sublime
La corrupción huye del mal
El velo de la vergüenza ya no existe...
La alegría humana borrada
El dolor ya no
La repugnante muerte no retiene al hombre
La sombra de la vida pálida
El amor perdido en vano
Todo es amado por el nuevo amor
Las puertas del templo se cierran
Encendidas por una nueva fuerza
El destino da paso
A los recién nacidos