Lamento
Άσπρη βαρκούλα του ψαρά
Áspri varkúla tou psará
Γιατί είσαι στολισμένη
Giati eísai stolisméni
Η μάνα του, η μάνα του, με στόλισε
I mána tou, i mána tou, me stólise
Στη μαύρη γης με στέλνει
Sti mávri gís me stélni
Μη με σκεπάζεις, ουρανέ
Mi me skepázeis, ourané
Μη με πλακώνεις, χώμα
Mi me plakónis, chómata
Γιατί εγώ, γιατί εγώ δεν χάρηκα
Giati egó, giati egó den chárika
Τα νιάτα μου ακόμα
Ta niáta mou akóma
Ποιος ουρανός
Poios ouranós
Ποια θάλασσα
Poia thálassa
Ποια βρύση δε θολώνει
Poia vrýsi de tholoní
Ποια μάνα, ποια μάνα
Poia mána, poia mána
Χάνει το παιδί
Chánei to paidí
Κι η λύπη δεν τη λιώνει
Ki i lípi den ti líoni
Ποια μάνα χάνει το παιδί
Poia mána chánei to paidí
Κι ο πόνος δεν τη λιώνει
Ki o pónos den ti líoni
Klage
Weiße Fischerboot,
Warum bist du geschmückt?
Seine Mutter, seine Mutter, hat ihn geschmückt,
In die schwarze Erde sendet sie mich.
Bedecke mich nicht, Himmel,
Drück mich nicht, Erde,
Denn ich, denn ich habe nicht genossen
Meine Jugend noch.
Welcher Himmel
Welches Meer
Welcher Brunnen trübt nicht?
Welche Mutter, welche Mutter
Verliert ihr Kind,
Und der Schmerz zerdrückt sie nicht?
Welche Mutter verliert ihr Kind,
Und der Schmerz zerdrückt sie nicht?