Lamento
Άσπρη βαρκούλα του ψαρά
Áspri varkúla tou psará
Γιατί είσαι στολισμένη
Giati eísai stolisméni
Η μάνα του, η μάνα του, με στόλισε
I mána tou, i mána tou, me stólise
Στη μαύρη γης με στέλνει
Sti mávri gís me stélni
Μη με σκεπάζεις, ουρανέ
Mi me skepázeis, ourané
Μη με πλακώνεις, χώμα
Mi me plakónis, chómata
Γιατί εγώ, γιατί εγώ δεν χάρηκα
Giati egó, giati egó den chárika
Τα νιάτα μου ακόμα
Ta niáta mou akóma
Ποιος ουρανός
Poios ouranós
Ποια θάλασσα
Poia thálassa
Ποια βρύση δε θολώνει
Poia vrýsi de tholoní
Ποια μάνα, ποια μάνα
Poia mána, poia mána
Χάνει το παιδί
Chánei to paidí
Κι η λύπη δεν τη λιώνει
Ki i lípi den ti líoni
Ποια μάνα χάνει το παιδί
Poia mána chánei to paidí
Κι ο πόνος δεν τη λιώνει
Ki o pónos den ti líoni
Lamento
Barquita blanca del pescador
¿Por qué estás adornada?
Su madre, su madre, la adornó
En la tierra oscura me envía
No me cubras, cielo
No me aplastes, tierra
Porque yo, porque yo no disfruté
De mi juventud aún
¿Qué cielo?
¿Qué mar?
¿Qué fuente no se enturbia?
¿Qué madre, qué madre
Pierde a su hijo
Y la tristeza no la consume?
¿Qué madre pierde a su hijo
Y el dolor no la consume?