Rime Of The Ancient Mariner
Hear the rime of the ancient mariner
See his eyes as he stops one of three
Mesmerizes of one of the wedding guests
Stay here and listen to the nightmares of the sea!
And the music plays on, as the bride passes by
Caught by his spell, and the mariner tells his tale
Driven south to the land of the snow and ice
To a place where nobody's been
Through the snow fog flies on the albatross
Hailed in God's name, hoping good luck it brings
And the ship sails on, back to the north
Through the fog and ice and the albatross follows on
The mariner kills the bird of good omen
His shipmates cry against what he's done
But when the fog clears, they justify him
And make themselves a part of the crime
Sailing on and on and north across the sea
Sailing on and on and north 'til all is calm
The albatross begins with its vengeance
A terrible curse, a thirst has begun
His shipmates blame bad luck on the mariner
About his neck, the dead bird is hung
And the curse goes on and on and on at sea
And the thirst goes on and on for them and me
Day after day, day after day
We stuck nor breath nor motion
As idle as a painted ship upon a painted ocean
Water, water, everywhere, and all the boards did shrink
Water, water, everywhere, not any drop to drink!
There!, calls the mariner
There comes a ship over the line
But how can she sail with no
Wind in her sails and no tide?
See, onward she comes
Onward she nears, out of the sun
See, she has no crew
She has no life; wait, but there's two!
Death, and she life in death
They throw their dice for the crew
She wins the mariner
And he belongs to her now
Then, crew one by one
They drop down dead, two hundred men
She, she, life in death
She lets him live, her chosen one
One after one, by the star dogged moon
Too quick for groan or sigh
Each turned his face, with a ghastly pang
And cursed me with his eye
Four times fifty living men
And I heard nor sigh nor groan
With heavy thump, a lifeless lump
They dropped down, one by one
The curse, it lives on in their eyes
The mariner, he wished he'd die
Along with the sea creatures
But they lived on, so did he
And by the light of the moon
He prays for their beauty, not doom
With heart he blesses them
God's creatures, all of them too
Then, the spell starts to break
The albatross falls from his neck
Sinks down like lead, into the sea
Then down in falls, comes the rain!
Hear the groans of the long dead seamen
See them stir and they start to rise
Bodies lifted by good spirits
None of them speak, and they're lifeless in their eyes
And revenge is still sought, penance starts again
Cast into a trance and the nightmare carries on
Now the curse is finally lifted
And the mariner sights his home
Spirits go from the long dead bodies
Form their own light and the mariner's left alone
And then a boat came sailing towards him
It was a joy, he could not believe
The pilots boat, his son and the hermit
Penance of life will fall onto him
And the ship, it sinks, like lead, into the sea
And the hermit shrieves the mariner of his sins
The mariner's bound to tell of his story
To tell his tale wherever he goes
To teach God's word by his own example
That we must love all things that God made
And the wedding guest's a sad and wiser man
And the tale goes on and on and on
Rijm Van De Oude Zeeman
Luister naar de rijm van de oude zeeman
Kijk in zijn ogen als hij één van de drie stopt
Betoverd door één van de bruiloftsgasten
Blijf hier en luister naar de nachtmerries van de zee!
En de muziek speelt door, terwijl de bruid voorbijgaat
Vastgehouden door zijn betovering, en de zeeman vertelt zijn verhaal
Gedreven naar het zuiden, naar het land van sneeuw en ijs
Naar een plek waar niemand is geweest
Door de sneeuw vliegt de albatros door de mist
In Gods naam geroepen, hopend dat het geluk brengt
En het schip vaart verder, terug naar het noorden
Door de mist en het ijs en de albatros volgt
De zeeman doodt de vogel van goed omen
Zijn schipgenoten schreeuwen tegen wat hij heeft gedaan
Maar als de mist optrekt, rechtvaardigen ze hem
En maken zichzelf deel van de misdaad
Vaarend door en door en noord over de zee
Vaarend door en door en noord tot alles kalm is
De albatros begint met zijn wraak
Een vreselijke vloek, een dorst is begonnen
Zijn schipgenoten geven de zeeman de schuld van pech
Om zijn nek hangt de dode vogel
En de vloek gaat door en door op zee
En de dorst gaat door en door voor hen en mij
Dag na dag, dag na dag
We hadden geen adem of beweging
Zo stil als een geschilderd schip op een geschilderde oceaan
Water, water, overal, en alle planken krompen
Water, water, overal, geen druppel om te drinken!
Daar!, roept de zeeman
Daar komt een schip over de lijn
Maar hoe kan ze zeilen zonder
Wind in haar zeilen en geen getij?
Kijk, ze komt dichterbij
Dichterbij, uit de zon
Kijk, ze heeft geen bemanning
Ze heeft geen leven; wacht, maar er zijn er twee!
Dood, en zij leven in de dood
Ze gooien hun dobbelstenen voor de bemanning
Zij wint de zeeman
En hij behoort nu tot haar
Dan, bemanning één voor één
Ze vallen dood neer, tweehonderd mannen
Zij, zij, leven in de dood
Zij laat hem leven, haar gekozenen
Eén voor één, door de sterrenverlichte maan
Te snel voor een zucht of kreun
Iedereen draaide zijn gezicht, met een gruwelijke pijn
En vervloekte me met zijn oog
Veertig keer vijftig levende mannen
En ik hoorde geen zucht of kreun
Met een zware klap, een levenloos lichaam
Vielen ze neer, één voor één
De vloek leeft voort in hun ogen
De zeeman, hij wenste dat hij stierf
Samen met de zeedieren
Maar zij leefden voort, hij ook
En bij het licht van de maan
Bidt hij voor hun schoonheid, niet voor hun ondergang
Met heel zijn hart zegent hij hen
Gods schepsels, ook allemaal
Dan begint de betovering te breken
De albatros valt van zijn nek
Zinkt als lood, in de zee
Dan valt de regen naar beneden!
Hoor de kreunen van de lang overleden zeelieden
Zie ze bewegen en ze beginnen op te stijgen
Lichamen opgetild door goede geesten
Geen van hen spreekt, en ze zijn levenloos in hun ogen
En wraak wordt nog steeds gezocht, boetedoening begint opnieuw
In een trance geworpen en de nachtmerrie gaat door
Nu is de vloek eindelijk opgeheven
En de zeeman ziet zijn thuis
Geesten gaan van de lang overleden lichamen
Vormen hun eigen licht en de zeeman is alleen achtergelaten
En toen kwam er een boot naar hem toe
Het was een vreugde, hij kon het niet geloven
De pilotenboot, zijn zoon en de kluizenaar
Boetedoening van het leven zal op hem vallen
En het schip zinkt, als lood, in de zee
En de kluizenaar vergeven de zeeman zijn zonden
De zeeman is gebonden om zijn verhaal te vertellen
Om zijn verhaal te vertellen waar hij ook gaat
Om Gods woord te onderwijzen door zijn eigen voorbeeld
Dat we alle dingen moeten liefhebben die God heeft gemaakt
En de bruiloftsgast is een treurig en wijzer man
En het verhaal gaat door en door en door
Escrita por: Stephen Percy Harris