Confessione Di Alonso Chisciano
(fossati - lamberti bocconi)
Giro nel mio deserto e stò tranquillo
Ho solo il vento per barriera
Ah, che cavaliere triste
In realtà avevo dato il cuore
Alla luna
E la luna l'ho barattata col temporale
E il temporale con un tempo ancor meno normale
E il tempo stesso con una spada
Che mi accompagnasse
Fuori dei confini di quello che è reale.
E più mi accorgo di amare l'ignota destinazione
Più lungo sterpi e rovesci
Non ritorno.
A me, a me, a me
Una pazzia d'argento
Al mio cavallo una pazzia di biada
Ah, come hai potuto pensare
Di cambiarci la strada
Che se la morte è soltanto un mare
Vedi, mi ci tuffo vestito
Ahi, polvere delle mie strade
Ah, scintille del mio mare inaridito
Come hai potuto pensare
Di spogliarmi proprio adesso
Giro nel mio deserto e fa lo stesso
Per non scalfire il tuo senso morale
Ma dentro
Caro il mio ingegnoso narratore, dentro,
Dentro è tutto un altro carnevale
Mi porto dietro latta, legni
L'antico arsenale
Carambole di fantasmi io conservo
Conservo pezzi di temporale
Le chiacchiere sul mercato
Che vergogna, che spavento
La normalità eterna
Risvegliarmi un'altra volta senza fiato
Fra il pianto scemo del barbiere
E il sudore muto del curato
Io qui vedo l'orizzonte
E faccio finta di accettare
Le predizioni della scimmia che indovina
Io, tirar di scherma con la grandine, le dame.
Ah, che compagnie infelici
Cavalieri di specchi, minestre di radici
Dormo nella follia
E tutto il teatro con me
Ma senti che odore di carta e incenso
Da una parte ti dico grazie
E dall'altra continuo
Solo e senza corpo a scornarmi con il vento.
Bekenning van Alonso Chisciano
(fossati - lamberti bocconi)
Ik dwaal door mijn woestijn en voel me rustig
Ik heb alleen de wind als mijn barrière
Ah, wat een treurige ridder
In werkelijkheid had ik mijn hart gegeven
Aan de maan
En de maan heb ik geruild voor een storm
En de storm voor een nog minder normale tijd
En de tijd zelf voor een zwaard
Dat me zou begeleiden
Buiten de grenzen van wat echt is.
En hoe meer ik me realiseer dat ik van de onbekende bestemming hou
Hoe langer de doornstruiken en tegenslagen
Kom ik niet terug.
Voor mij, voor mij, voor mij
Een waanzin van zilver
Voor mijn paard een waanzin van haver
Ah, hoe kon je denken
Dat je ons pad kon veranderen
Want als de dood slechts een zee is
Zie je, ik duik erin gekleed
Ahi, stof van mijn wegen
Ah, vonkjes van mijn verdorde zee
Hoe kon je denken
Dat je me nu kon ontkleden
Ik dwaal door mijn woestijn en het maakt niet uit
Om je morele gevoel niet te kwetsen
Maar van binnen
Lieve mijn vindingrijke verteller, van binnen,
Is het een heel ander carnaval
Ik sleep blik, hout
Het oude arsenaal
Caramboles van geesten bewaar ik
Ik bewaar stukken van de storm
De roddels op de markt
Wat een schande, wat een angst
De eeuwige normaliteit
Me opnieuw wakker maken zonder adem
Tussen het domme gehuil van de kapper
En het stille zweet van de pastoor
Ik zie hier de horizon
En doe alsof ik accepteer
De voorspellingen van de aap die raadt
Ik, schermen met de hagel, de dames.
Ah, wat een ongelukkige gezelschappen
Ridders van spiegels, soepen van wortels
Ik slaap in de waanzin
En het hele theater met mij
Maar voel je die geur van papier en wierook
Aan de ene kant zeg ik dank je
En aan de andere kant ga ik door
Alleen en zonder lichaam, vechtend met de wind.
Escrita por: Anna Lamberti / Ivano Fossati