De begrafenis
Godverdomme
Wat een blomme
Me moeder die sjouwde zich rot
Na veertig jaar slaven
Toen werd ze begraven
Toen was ze kapot
Na jaren en jaren
Van kinderen baren
Haar lijf was verkromd en verzakt
Een kuil in de smurrie
In razende hurrie
Weer dichtgesmakt
Een graf zonder zerken
Geen mis in de kerken
Berust in uw lot
Beneden de pijnen
Maar boven daar zijne
We kind'ren van God
Del funeral
Maldición
Qué flores
Mi madre se esforzaba mucho
Después de cuarenta años de esclavitud
Fue enterrada
Entonces estaba destrozada
Después de años y años
De dar a luz a niños
Su cuerpo estaba encorvado y caído
Una fosa en el barro
En un frenesí furioso
De nuevo sellada
Una tumba sin lápidas
Sin misa en las iglesias
Aceptar tu destino
Por debajo del dolor
Pero arriba, allí están
Los hijos de Dios