Een Vriend Zien Huilen (Versie Herman Van Veen)
Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.
Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.
Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En die stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet.
Geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen... kan ik niet.
Natuurlijk, spiegels zijn integer;
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eidn van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien... die huilt.
Seeing a Friend Cry
Of course, there's fighting everywhere
and for many, the music's gone silent,
tenderness has passed away
and illusions are terminally ill.
Of course, everything can be bought
by whoever offers the most
and flowers get trampled on
but seeing a friend cry... I just can't.
Of course, we've lost the battle
and death waits for us at the end,
with our shoulders hunched forward
we can barely stand upright.
Of course, we've often been deceived
and birds lie low in the reeds
that have flown for the last time
but seeing a friend cry... I just can't.
Cities are smashed to pieces
by kids who are fifty years old
and the pain is quickly forgotten
for new sorrow or new danger.
And those stations full of the lost,
too far gone for any grief.
Not a single truth that stands tall,
but seeing a friend cry... I just can't.
Of course, mirrors are honest;
not brave enough to be a Jew,
not classy enough to be Black,
no light, just false appearances.
Caught in our own coldness
that we hide from love,
at the end of every desire,
but then to see a friend... who cries.