Avec Élégance
Se sentir quelque peu romains
Mais au temps de la décadence
Gratter sa mémoire à dormant
Ne parler qu'à son silence
Et
Ne plus voloir se faire aimer
Pour cause de trop peu d'importance
Etre désespérés
Mais avec élégance
Sentir la pente plus glissante
Qu'au temps où leur corps était mince
Lire dans les yeux des ravissantes
Que cinquante ans c'est la province
Et
Brûler sa jeunesse mourante
Mais faire celui qui s'en dispensent
Etre désespérés
Mais avec élégance
Sortir pour traverser des bars
L'on est chaque fois les plus vieux
Et éclabousser de pourboires
Quelques barmans silencieux
Et
Grignoter des banalités
Avec des vieilles en puissance
Etre désespérés
Mais avec élégance
Se répètir tous les matins
Que si un jour les cocufiés
Voulaient se donner la main
Nul ne pourrait plus se moucher
Et
Croire que l'on chante et murmurer
courrir après la cadence
Etre désespérés
Mais avec élégance
Savoir qu'on a toujours eu peur
Savoir son poids de lâcheté
Pouvoir se passer de bonheur
Savoir ne plus se pardonner
Et
Ne voir plus grand-chose à rêver
Mais écouter son coeur qui danse
Etre désespérés
Mais avec esperance
Met Elegantie
Zich een beetje Romeins voelen
Maar in de tijd van de decadentie
In zijn slapende geheugen krabben
Alleen met zijn stilte praten
En
Niet meer willen worden bemind
Vanwege te weinig belang
Wanhopig zijn
Maar met elegantie
De helling glibberiger voelen
Dan in de tijd dat hun lichaam slank was
In de ogen van de mooie lezen
Dat vijftig jaar de provincie is
En
Zijn stervende jeugd verbranden
Maar doen alsof je het je niet kan schelen
Wanhopig zijn
Maar met elegantie
Uitgaan om door bars te lopen
We zijn elke keer de oudste
En wat fooi geven
Aan een paar stille barmannen
En
Kauwen op banaliteiten
Met oude dames in de maak
Wanhopig zijn
Maar met elegantie
Elke ochtend herhalen
Dat als op een dag de bedrogenen
Elkaar de hand wilden geven
Niemand meer zou kunnen snuiten
En
Geloven dat we zingen en fluisteren
Achter de maat aan rennen
Wanhopig zijn
Maar met elegantie
Weten dat we altijd bang zijn geweest
Weten wat onze lafheid weegt
Gelukkig kunnen zijn zonder geluk
Weten onszelf niet meer te vergeven
En
Niet veel meer te dromen zien
Maar luisteren naar ons hart dat danst
Wanhopig zijn
Maar met hoop.
Escrita por: Jacques Brel