Mijn Vlakke Land
Wanneer de noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruimen,
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westewinden gieren van venijn,
Dan vècht mijn land...mijn vlakke land...
Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken,
Op dak en torenspits van hemelhoge kerken,
Die in dit vlakke land de enige bergen zijn,
Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn,
Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
En bolle oostenwind het land nóg vlakker slaat,
Dan wacht mijn land...mijn vlakke land...
Wanneer de lage lucht vlak over het water scheert,
Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert,
Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is,
Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is,
Wanneer de noordewind de vlakte vierendeelt,
Wanneer de noordewind er onze adem steelt,
Dan kraakt mijn land...mijn vlakke land...
Wanneer de schelde blinkt in zuidelijke zon
En elke vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
Wanneer de eerste spin z'n lentewebben weeft
Of dampende het veld in juli-zonlichtheeft,
Wanneer de zuidewind er schatert door het graan
, Wanneer de zuidewind er jubelt langs de baan,
Dan juicht mijn land...mijn vlakke land...
Mi Tierra Plana
Cuando el mar del norte obstinado rompe en altas dunas
Y copos blancos de espuma se dispersan en las migajas,
Cuando la marea hosca golpea el basalto negro
Y sobre diques y dunas cae la neblina gris
Cuando en la marea baja la playa es salvaje como un desierto
Y los vientos del oeste húmedo aúllan de veneno,
Entonces lucha mi tierra... mi tierra plana...
Cuando la lluvia cae en calles, plazas, parques,
En techos y agujas de torres de iglesias altísimas,
Que en esta tierra plana son las únicas montañas,
Cuando bajo las nubes la gente se convierte en enanos,
Cuando los días pasan en una estúpida regularidad
Y el viento del este abomba aún más la tierra plana,
Entonces espera mi tierra... mi tierra plana...
Cuando el cielo bajo se desliza sobre el agua,
Cuando el cielo bajo nos enseña humildad,
Cuando el cielo bajo es gris como pizarra,
Cuando el cielo bajo es opaco como arcilla,
Cuando el viento del norte divide la llanura en cuatro,
Cuando el viento del norte nos roba el aliento,
Entonces cruje mi tierra... mi tierra plana...
Cuando el Escalda brilla bajo el sol del sur
Y cada mujer flamenca pasea en vestido de sol,
Cuando la primera araña teje sus telarañas primaverales
O el campo humeante tiene luz de sol en julio,
Cuando el viento del sur ríe a través del trigo
Cuando el viento del sur se regocija a lo largo del camino,
Entonces mi tierra... mi tierra plana... grita de alegría...