Aguaceiro
A madrugada que ainda era grande
Pra quem mateava galponeando a vida
Fogo e cambona pra aquecer a alma
Tenteando a calma pra empeçar a lida.
Corre a manhã, mormacenta e turva
E um ar de chuva domina a paragem
Linda imagem das garças em bando
Que se vão rumbeando na xucra paisagem.
Rompeu a tarde num rumor de tropa
E as nuvens negras num compasso lento
E o firmamento, se alobuna inteiro
Pra um aguaceiro, guasqueado com vento.
Meu rancho antigo se moldou com o tempo
Trompando ventos no rigor do inverno
É mais que um cerno, pois se fez torena
Desfiando penas, para ser eterno.
E o aguaceiro, se agranda por conta
As sangas despontam com ganas de rio
Quedou-se o assovio do vento maleva
E pousou no alambrado o silêncio do frio.
A noite se adianta e a chuva "amiúda"
Se alçando de muda pra outro lugar
Desata a cantar um grilo campeiro
Que enxergou primeiro uma estrela a brilhar.
Aguacero
En la madrugada que aún era extensa
Para aquellos que vivían la vida en el galpón
Fuego y mate para calentar el alma
Buscando la calma para empezar la jornada.
Corre la mañana, somnolienta y turbia
Y un aire de lluvia domina el paraje
Hermosa imagen de las garzas en bandada
Que se van rumbo a la rústica paisaje.
Rompió la tarde con un rumor de tropa
Y las nubes negras en un compás lento
Y el firmamento, se prepara por completo
Para un aguacero, azotado por el viento.
Mi rancho antiguo se moldeó con el tiempo
Enfrentando vientos en el rigor del invierno
Es más que un refugio, se convirtió en torre
Desafiando penas, para ser eterno.
Y el aguacero, se agranda por sí solo
Los arroyos brotan con ansias de río
Se detuvo el silbido del viento malévolo
Y se posó en el alambrado el silencio del frío.
La noche avanza y la lluvia cae suavemente
Elevándose en silencio hacia otro lugar
Comienza a cantar un grillo campero
Que vio primero una estrella brillar.
Escrita por: Jairo Lambari Fernandes / José Carlos Batista De Deus