De Verdwenen Karavaan
Ik sliep in 't diepe duister, in 't midden van de nacht
Stond iemand in m'n kamer en zei 'je wordt verwacht'
De karavaan staat klaar, kom op en kleed je gauw
We staan op jou te wachten, ja d'er is nog plaats voor jou
En toen ik uit m'n huis ging zag ik een groepje staan
Herkende hun gezichten en wist nog ieders naam
Het waren oude vrienden die ik nooit meer had ontmoet
En ook m'n jeugdvriendinnen stonden wachtend op de stoep
Iemand gaf een teken en wij vertrokken toen
De vrieslucht sneed bijtend door m'n jas van licht katoen
Geen mens was in de straten, er klonk nergens geluid
Witte vlokken vielen, veegden onze sporen uit
En weldra lag de stad al heel ver achter ons
We liepen zwijgend verder langs stilstaande wagons
En verder langs de velden trok de karavaan
De wijzers op de toren bleven onveranderd staan
Een kind dat niet kon slapen heeft ons die nacht gezien
En hoe op onze schouders de sneeuw zacht nederviel
En hoe m'n jeugdvriendinnen als zusters dicht bijeen
M'n liefdesbrieven lazen, lieten vallen in de sneeuw
Ik keek naar hun gezichten, bekeek ze van dichtbij
Ze leken zacht en rustig, glimlachten tegen mij
Geen droefheid, geen vermoeidheid, de kou deerde hen niet
Ze liepen zonder aarzelen naar een onbekend gebied
En plotseling werd ik angstig, al wist ik niet waarom
En net toen ik wou vragen of ik bij hen blijven kon
Lieten ze me achter, verdwenen één na één
Er werd geen woord gesproken, maar iemand knikte zacht van neen
M'n liefste kwam mij wekken, ze zei 'je sliep zo diep'
Ik wou m'n droom vertellen, ik vond de woorden niet
Ik vouwde m'n handen voor m'n gelaat
En weende zacht en bitter, om de verdwenen karavaan
La Caravana Desaparecida
Yo dormía en la oscuridad profunda, en medio de la noche
Alguien estaba en mi habitación y dijo 'te están esperando'
La caravana está lista, vístete rápido
Estamos esperándote, sí, hay lugar para ti
Y cuando salí de mi casa vi a un grupo parado
Reconocí sus rostros y recordé cada nombre
Eran viejos amigos que nunca más había visto
Y también mis amigas de la infancia estaban esperando en la puerta
Alguien dio una señal y partimos entonces
El frío cortaba a través de mi chaqueta de algodón ligero
No había nadie en las calles, no se escuchaba ningún sonido
Copos de nieve caían, borraban nuestras huellas
Y pronto la ciudad quedó muy atrás
Seguíamos caminando en silencio junto a vagones detenidos
Y más allá por los campos avanzaba la caravana
Las agujas de la torre permanecían inmóviles
Un niño que no podía dormir nos vio esa noche
Y cómo la nieve caía suavemente sobre nuestros hombros
Y cómo mis amigas de la infancia, como hermanas juntas
Leían mis cartas de amor, las dejaban caer en la nieve
Miré sus rostros, los observé de cerca
Parecían suaves y tranquilos, me sonreían
Sin tristeza, sin cansancio, el frío no les afectaba
Caminaban sin vacilar hacia un área desconocida
Y de repente me invadió el miedo, aunque no sabía por qué
Y justo cuando iba a preguntar si podía quedarme con ellas
Me dejaron atrás, desaparecieron una a una
No se dijo una palabra, pero alguien asintió suavemente con la cabeza
Mi amor vino a despertarme, dijo 'dormías tan profundamente'
Quise contar mi sueño, no encontré las palabras
Me cubrí la cara con las manos
Y lloré suave y amargamente por la caravana desaparecida