De Verdwenen Karavaan

La Caravana Desaparecida

De Verdwenen Karavaan

Yo dormía en la oscuridad profunda, en medio de la nocheIk sliep in 't diepe duister, in 't midden van de nacht
Alguien estaba en mi habitación y dijo 'te están esperando'Stond iemand in m'n kamer en zei 'je wordt verwacht'
La caravana está lista, vístete rápidoDe karavaan staat klaar, kom op en kleed je gauw
Estamos esperándote, sí, hay lugar para tiWe staan op jou te wachten, ja d'er is nog plaats voor jou

Y cuando salí de mi casa vi a un grupo paradoEn toen ik uit m'n huis ging zag ik een groepje staan
Reconocí sus rostros y recordé cada nombreHerkende hun gezichten en wist nog ieders naam
Eran viejos amigos que nunca más había vistoHet waren oude vrienden die ik nooit meer had ontmoet
Y también mis amigas de la infancia estaban esperando en la puertaEn ook m'n jeugdvriendinnen stonden wachtend op de stoep

Alguien dio una señal y partimos entoncesIemand gaf een teken en wij vertrokken toen
El frío cortaba a través de mi chaqueta de algodón ligeroDe vrieslucht sneed bijtend door m'n jas van licht katoen
No había nadie en las calles, no se escuchaba ningún sonidoGeen mens was in de straten, er klonk nergens geluid
Copos de nieve caían, borraban nuestras huellasWitte vlokken vielen, veegden onze sporen uit

Y pronto la ciudad quedó muy atrásEn weldra lag de stad al heel ver achter ons
Seguíamos caminando en silencio junto a vagones detenidosWe liepen zwijgend verder langs stilstaande wagons
Y más allá por los campos avanzaba la caravanaEn verder langs de velden trok de karavaan
Las agujas de la torre permanecían inmóvilesDe wijzers op de toren bleven onveranderd staan

Un niño que no podía dormir nos vio esa nocheEen kind dat niet kon slapen heeft ons die nacht gezien
Y cómo la nieve caía suavemente sobre nuestros hombrosEn hoe op onze schouders de sneeuw zacht nederviel
Y cómo mis amigas de la infancia, como hermanas juntasEn hoe m'n jeugdvriendinnen als zusters dicht bijeen
Leían mis cartas de amor, las dejaban caer en la nieveM'n liefdesbrieven lazen, lieten vallen in de sneeuw

Miré sus rostros, los observé de cercaIk keek naar hun gezichten, bekeek ze van dichtbij
Parecían suaves y tranquilos, me sonreíanZe leken zacht en rustig, glimlachten tegen mij
Sin tristeza, sin cansancio, el frío no les afectabaGeen droefheid, geen vermoeidheid, de kou deerde hen niet
Caminaban sin vacilar hacia un área desconocidaZe liepen zonder aarzelen naar een onbekend gebied

Y de repente me invadió el miedo, aunque no sabía por quéEn plotseling werd ik angstig, al wist ik niet waarom
Y justo cuando iba a preguntar si podía quedarme con ellasEn net toen ik wou vragen of ik bij hen blijven kon
Me dejaron atrás, desaparecieron una a unaLieten ze me achter, verdwenen één na één
No se dijo una palabra, pero alguien asintió suavemente con la cabezaEr werd geen woord gesproken, maar iemand knikte zacht van neen

Mi amor vino a despertarme, dijo 'dormías tan profundamente'M'n liefste kwam mij wekken, ze zei 'je sliep zo diep'
Quise contar mi sueño, no encontré las palabrasIk wou m'n droom vertellen, ik vond de woorden niet
Me cubrí la cara con las manosIk vouwde m'n handen voor m'n gelaat
Y lloré suave y amargamente por la caravana desaparecidaEn weende zacht en bitter, om de verdwenen karavaan