Tombola
De dichter Joris Maes is moe
Hij klapt het zware ooglid neer
Slaat ook zijn studieboeken toe
En neemt papier en ganzenveer
Vandaag is hij vroeg opgestaan
De vaat gedaan, het gras gemaaid
Hugo de hond gelucht, en aan
Zijn strik een elastiek genaaid
Geef toe, het was 'n zware dag
Hij heeft zijn vrouw t'ruste gekust
Neemt nog een borreltje en wacht
Op Erato en Pegasus
Daar voelt hij reeds de stemming die
Gewoonlijk achterwege blijft
God zij gezegend, het genie
Zucht zwaar van opluchting, en schrijft:
'In de schaduw van de tombola
Zal ik mijn oorschelp koesteren, voorgoed!'
Tómbola
El poeta Joris Maes está cansado
Él cierra el pesado párpado
También cierra sus libros de estudio
Y toma papel y pluma de ganso
Hoy se levantó temprano
Hizo los platos, cortó el césped
Sacó a pasear a Hugo, y
Cosío una goma a su corbata
Admite, fue un día pesado
Besó a su esposa para dormirla
Toma otro trago y espera
A Erato y Pegaso
Ya siente el estado de ánimo que
Normalmente falta
Dios sea bendito, el genio
Suspira aliviado y escribe:
'En la sombra de la tómbola
¡Voy a acariciar mi oreja para siempre!'