Not Time To Go Yet
I've often seen a man,
Yardstick and clock face instead of hands.
He has measured pain and pleasure both to death.
I've felt the kiss,
Of his narcotic lips,
He has probed in the folds beneath my dress.
I watch my feelings,
Fade way revealing,
A cold pathway to a bridal bed,
But when he lays me down
I just feign sleeping,
Cause it's not time to go yet.
No it's not time to go yet.
There's cancer in the air,
Think I've never been so scared,
Of the cold metal numbness in my chest,
Don't go to sleep,
Stay beside me while I weep,
Or I don't think I'll make it through this test.
If you still see me,
Please don't leave me,
Alone with the devils in my head.
Push, stretch,
This night into morning,
'Cause it's not time to go yet,
No it's not time to go yet.
The worn out pilgrim tells,
Of the forging of great bells,
That shall sound when his feet can finally rest.
Cast in the fire,
That has burnt through all desire,
And cooled by the milk of mother's breast.
They ring sweetly,
Promising me,
Release from the labor of this breath.
But when I hear those bells,
I just feign sleeping,
'Cause it's not time to go yet.
No it's not time to go yet.
Nog Niet Tijd Om Te Gaan
Ik heb vaak een man gezien,
Met een meetlat en een klok in plaats van handen.
Hij heeft zowel pijn als plezier tot de dood gemeten.
Ik heb de kus gevoeld,
Van zijn narcotische lippen,
Hij heeft in de plooien onder mijn jurk geprikt.
Ik kijk naar mijn gevoelens,
Vervagen en onthullen,
Een koude weg naar een huwelijksbed,
Maar als hij me neerlegt
Doe ik alsof ik slaap,
Want het is nog niet tijd om te gaan.
Nee, het is nog niet tijd om te gaan.
Er is kanker in de lucht,
Ik denk dat ik nog nooit zo bang ben geweest,
Voor de koude metalen gevoelloosheid in mijn borst,
Ga niet slapen,
Blijf naast me terwijl ik huil,
Anders denk ik niet dat ik deze test doorsta.
Als je me nog ziet,
Verlaat me dan alsjeblieft niet,
Alleen met de duivels in mijn hoofd.
Duw, rek,
Deze nacht in de ochtend,
Want het is nog niet tijd om te gaan,
Nee, het is nog niet tijd om te gaan.
De versleten pelgrim vertelt,
Over het smeden van grote klokken,
Die zullen klinken wanneer zijn voeten eindelijk kunnen rusten.
Gegoten in het vuur,
Dat door alle verlangens heeft gebrand,
En gekoeld door de melk van moeders borst.
Ze klinken zoet,
Belovend voor mij,
Vrijheid van de arbeid van deze adem.
Maar als ik die klokken hoor,
Doe ik gewoon alsof ik slaap,
Want het is nog niet tijd om te gaan.
Nee, het is nog niet tijd om te gaan.