Hollandse plantersvrouw in Suriname a.d. 1860
Mijn Amsterdamse nicht Hermien
(Hoe gaarne zou 'k haar weer eens zien)
Schreef kortelings mij in een brief: 'Mijn lieve Henriette
Je bent, na acht jaar in de West
Nu, naar ik hoop, ten langen leste
Gewend geraakt aan 't leven daar, en aan de tropenhitte'
' 't Gaat mij uitstekend', heb ik haar
Geantwoord, maar het is niet waar
't Bestaan is mij een hel gelijk, in 't land van Suriname
En meestal na mijn middagdut
Voel 'k mij nog eens zo uitgeput
Verlamd door 't schelle licht, al zijn de blinden voor de ramen
't Is veel gevraagd dat men in 't verre Holland vatten zou
Hoe vrees'lijk hier het lot is ener blanke plantersvrouw
En meer dan eens behoef ik steun, en troost in mijn verdriet
En zet mij aan 't harmonium, en zing een geest'lijk lied:
refren':
O Gij, die door der eeuwen nacht
Het voorgeslacht steeds zegen bracht
Blijf ons genadig met Uw macht
Behoed, o God, ons nageslacht
Van alle euv'len die mij hier
Tot razernij vaak brengen schier
Geeft wel de grootste ergernis het boevenpak der slaven
God schiep hen voor het zware werk
En maakte hunne lijven sterk
Waarom is dan zo lui dat volk, en kruipt als het moet draven?
Des avonds in de slavenloods
Mogen zij lummelen desnoods
Als zij mij met hun traagheid 's daags den zin maar niet vergallen
Zodat ik 't niet meer aanzien kan
En, schoon het werk is voor een man
Over hun ebbenhouten bast de zweep maar weer laat knallen
Soms raak ik hen geducht, en geef hun zulk een striemend loon
Dat Ferdinand aan 't scheien gaat, mijn lieve kleine zoon
Het kind is zeer gevoelig, en dat baart mij dikwijls zorg
Dan ga 'k naar mijn harmonium, en zing tot God, mijn borg:
refren'
Vandaag nam ik mijn trouwe zweep
Nog eens zo stevig in mijn greep
En legde in het gladde koord nog speciaal wat knopen
Om te trakteren 't zwarte vel
Van onze slaaf Ezechiel
Juist opgespoord in 't bos, waarhenen hij was weggelopen
Hij kermde, bloedend als een hoen:
"Ach missus, 'k zal het nooit meer doen!"
Maar 'k liet mij niet vermurwen door het schurftige dierage
Waarna 'k de opzichter beval
Hem af te maken bij de stal
Ten voorbeeld van de rest van 't zwarte vee op de plantage
't Komt allemaal doordat, o schande zonder wederga
De slavernij is opgeheven in Amerika
Dat brengt ook hier oproerigheid, en maakt mij gans van streek
Zodat ik aan 't harmonium de Heer der Heren smeek:
refren'
Hier moge 't onrecht nooit geschien
Dat w'ooit die zwarte beesten zien
Als ons gelijken, die wij van het slavenjuk bevrijden
Er staat geschreven in Gods wet
Reeds eeuwen her op schrift gezet:
'De zonen Charms zijn knechten, en die mogen wij kastijden!'
Toch, aan 't begin van 't nat seizoen
Had 'k op een nacht een visioen
Waarin ik zilv'ren vogelen de zee zag oversteken
En 't nakroost van het slavenvolk
Kwam als een grote zwarte wolk
Heel onheilspellend over Hollands hoofdstad neergestreken!
Ik zag de velen saamgepakt in een woestijn van steen
En troeb'len in de binnenstad, en bloedig handgemeen
Al was het slechts een droom, de slaap hervinden deed ik niet
En 'k ging naar mijn harmonium, en zong mijn liev'lingslied:
refren'
Mujer holandesa plantadora en Surinam en el año 1860
Mi prima Hermien de Ámsterdam
(¡Cuánto desearía verla de nuevo!)
Recientemente me escribió en una carta: 'Mi querida Henriette
Después de ocho años en el Oeste
Ahora, espero, te has acostumbrado finalmente
A la vida allí, y al calor tropical'
' 'Me va excelente', le respondí
Pero no es cierto
La existencia para mí es un infierno, en la tierra de Surinam
Y la mayoría de las veces después de mi siesta
Me siento aún más exhausta
Paralizada por la luz brillante, aunque las persianas estén cerradas
Es mucho pedir que en lejano Holanda se entienda
Lo terrible que es la vida de una mujer blanca plantadora
Y más de una vez necesito apoyo y consuelo en mi tristeza
Y me siento al órgano, y canto un himno religioso:
Coro:
Oh Tú, que a través de la noche de los siglos
Siempre has traído bendiciones a nuestros antepasados
Permanece misericordioso con tu poder
Protege, oh Dios, a nuestra descendencia
De todos los males que aquí
Casi me llevan a la locura a menudo
El mayor disgusto es la pandilla de esclavos
Dios los creó para el trabajo duro
Y fortaleció sus cuerpos
¿Por qué entonces son tan perezosos, y se arrastran cuando deben correr?
Por la noche en la cabaña de los esclavos
Pueden holgazanear si es necesario
Si no me arruinan el día con su lentitud
Para que no pueda soportarlo más
Y, aunque el trabajo es para un hombre
Hago que el látigo vuelva a golpear sus cuerpos de ébano
A veces los castigo severamente, y les doy un merecido castigo
Que hace que Ferdinand se vaya, mi querido hijo
El niño es muy sensible, y eso a menudo me preocupa
Entonces voy a mi órgano, y canto a Dios, mi protector:
Coro
Hoy tomé mi fiel látigo
Con más firmeza en mi mano
Y hice algunos nudos especiales en la cuerda
Para castigar la piel negra
De nuestro esclavo Ezequiel
Recién encontrado en el bosque, donde se había escapado
Él gemía, sangrando como un pollo:
'¡Señora, nunca lo volveré a hacer!'
Pero no me dejé ablandar por la bestia sarnosa
Y le ordené al capataz
Que lo matara en el establo
Como ejemplo para el resto del ganado negro en la plantación
Todo esto sucede porque, oh vergüenza sin igual
La esclavitud ha sido abolida en América
Lo que también provoca disturbios aquí, y me pone muy nerviosa
Así que voy al órgano y ruego al Señor de los Señores:
Coro
Que aquí nunca ocurra la injusticia
De que alguna vez veamos a esas bestias negras
Como iguales a nosotros, a quienes liberamos del yugo de la esclavitud
Está escrito en la ley de Dios
Desde hace siglos
'Los hijos de Cam son siervos, y podemos castigarlos!'
Sin embargo, al comienzo de la temporada de lluvias
Una noche tuve una visión
En la que vi pájaros plateados cruzar el mar
Y la descendencia del pueblo esclavo
Venir como una gran nube negra
Muy amenazante sobre la capital holandesa
Los vi a todos apiñados en un desierto de piedra
Y causando disturbios en el centro de la ciudad, y enfrentamientos sangrientos
Aunque solo fuera un sueño, no pude volver a dormir
Y fui a mi órgano, y canté mi canción favorita:
Coro