Wonder
Ik voel me niet diepzinnig of bijzonder
En toch ben ik voor hem een ander land
Ik vraag bijvoorbeeld gaan we naar het strand
En hij kijkt of ik uit ben op gedonder
Bij alle vragen grijpt hij naar zijn krant
Voor al mijn kleien zorgen duikt hij onder
Zijn dooddoener is: schat je bent een wonder
En wonderen gaan boven mijn verstand
Ik voel me geen ongrijpbare materie
Geen raadsel, geen onpeilbaar diep ravijn
Geen Sfinx, zo is er nog een hele serie
Ik praat, ik hang zijn sokken aan de lijn
Ik haat de kreet, de vrouw is een mysterie
Maar wie zou niet een wonder willen zijn
Ik worstel door mijn rommelige dagen
En als ik 's avonds de gordijnen sluit
Bespiet ik in de spiegelende ruit
Een vrouw die ik hardgrondig kan beklagen
Een warrig hoofd een veel te bleke huid
Is dit nu, hoor ik me zachtjes vragen
De briuoid die hier naar binnen werd gedragen
Ik zie het in, ik zie er niet meer uit
Het kleinste compliment is dan gelogen
En elk gebaar hoe goed bedoeld dan fout
Hij kijkt, hij zou mijn tranen willen drogen
Zijn mond beweegt, ik heb het al vertaald
Niet bang zijn zegt ie, jij blijft in mijn ogen
Het wonder dat zich elke dag herhaalt
Maravilla
No me siento profunda o especial
Y aún así para él soy un mundo aparte
Por ejemplo, pregunto si vamos a la playa
Y él piensa que estoy buscando problemas
Ante todas las preguntas, él agarra su periódico
Para todas mis pequeñas preocupaciones, él se esconde
Su comodín es: cariño, eres una maravilla
Y las maravillas están más allá de mi comprensión
No me siento como una materia incomprensible
No soy un enigma, no soy un abismo insondable
No soy una Esfinge, hay toda una serie más
Hablo, cuelgo sus calcetines en la línea
Odio el grito, la mujer es un misterio
Pero ¿quién no querría ser una maravilla?
Lucho a través de mis días desordenados
Y cuando cierro las cortinas por la noche
Me observo en el espejo
Una mujer a la que puedo lamentar profundamente
Una cabeza desordenada, una piel demasiado pálida
¿Es esto ahora, me pregunto suavemente?
La novia que fue llevada aquí adentro
Lo veo, ya no me reconozco
El más pequeño cumplido entonces es una mentira
Y cada gesto, por más bien intencionado que sea, está mal
Él mira, él querría secar mis lágrimas
Su boca se mueve, ya lo he traducido
No tengas miedo, dice, tú permaneces en mis ojos
La maravilla que se repite cada día