Zondagmiddag in de stad
Zondagmiddag, als mijn man aan 't vissen was
Ging ik in m'n eentje vaak een stukje lopen
Ik bekeek de plaatjes bij de bioscopen
En ik dronk een kopje thee op een terras
En ik merkte 't in 't begin nog niet meteen
Nee, ik merkte niets bijzonders om me heen
Maar op zekere zondag is 't me opgevallen
En toen zag ik plotseling al die honderdtallen
Italianen, Turken, Spanjaarden en Grieken
Die op andere dagen werken op fabrieken
Ach, ze slenterden zo doelloos door de stad
En ik dacht: Mijn God, wat vreselijk is dat
Al die hunkerende, hongerige mannen
Met die hunkerende, hongerige blikken
Uit wier leven alle vreugde is gebannen
Omdat wij ze toch uiteindelijk laten stikken
" 't Is ontzettend," zei ik tegen Mies de Rijke
"Meid, je moet op zondagmiddag eens gaan kijken
Als 't mooi weer is en je hebt geen andere plannen
Naar die hunkerende, hongerige mannen"
Mies de Rijke ging direct op onderzoek
En ze zei: " 't Is inderdaad om van te huilen"
"Kom, dat is maar lariekoek," zei Toos Verkuyle
Want daar waren we die avond op bezoek
"Heus, ze hoeven niet te hunkeren in de stad
In de buurt van de Zeedijk zijn meiden zat"
Maar toen zei ik: "Nou, noem dat maar lekker vrijen
Als 't gebeurt is sta je zo weer op de keien
En natuurlijk mag je van die nare spoken
Na de sex geeneens een sigaretje roken"
Toen ging Toos er op een zondag zelf op af
En ze zei: "Mijn God, ik stond gewoonweg paf"
Al die hunkerende, hongerige mannen
Met die hunkerende, hongerige ogen
En ze zijn zo, ach je weet wel, zo gespannen
Ik was werkelijk diep ontroerd en diep bewogen
"Ja, 't is reuze tragisch," zei Annet van Zwieten
Want daar waren we die avond op visite
"Ik zal voortaan maar 'ns vriendelijk naar ze knikken
Naar die mannen met die hunkerende blikken"
Hiervoor was meteen enorm veel animo
En we hebben er eendrachtig toe besloten
Voortaan knikten we naar al die zielepoten
En persoonlijk deed ik af en toe ook zo
Maar dat is nu allemaal voorgoed voorbij
Sinds mijn man op zekere zondagmiddag zei
"Schat, ik zal maar niet gaan vissen voor een keertje
Ga mee wandelen, het is zulk lekker weertje"
En toen vroeg ik: "Wil jij door de buitenwijken?"
Maar hij zei: "Ik wil eens in de stad gaan kijken
't Schijnt daar 's zondagsmiddags heel raar toe te gaan
Heb ik laatst vernomen van een Italiaan
Het moet hartverscheurend zijn om te aanschouwen
Al die hunkerende, hongerige vrouwen"
Domingo por la tarde en la ciudad
Domingo por la tarde, cuando mi esposo estaba pescando
Solía dar paseos sola
Miraba los carteles de los cines
Y tomaba una taza de té en una terraza
Y al principio no me di cuenta de inmediato
No, no noté nada especial a mi alrededor
Pero en cierto domingo me di cuenta
Y de repente vi a todas esas multitudes
Italianos, turcos, españoles y griegos
Que en otros días trabajan en fábricas
Oh, deambulaban sin rumbo por la ciudad
Y pensé: Dios mío, qué terrible es eso
Todos esos hombres ansiosos y hambrientos
Con miradas ansiosas y hambrientas
De quienes toda alegría ha sido desterrada
Porque al final los dejamos morir
'Es terrible', le dije a Mies de Rijke
'Chica, deberías ir a ver un domingo por la tarde'
Cuando hace buen tiempo y no tienes otros planes
A esos hombres ansiosos y hambrientos
Mies de Rijke fue directo a investigar
Y dijo: 'Es realmente para llorar'
'Vamos, eso es pura tontería', dijo Toos Verkuyle
Porque esa noche estábamos de visita
'En serio, no necesitan ansiar en la ciudad
En la zona de Zeedijk hay chicas de sobra'
Pero luego dije: 'Bueno, llamar a eso disfrutar
Cuando termina, vuelves a estar solo
Y por supuesto, puedes tener esas malas experiencias
Después del sexo, ni siquiera fumar un cigarrillo'
Entonces Toos fue un domingo por su cuenta
Y dijo: 'Dios mío, me quedé asombrada'
Todos esos hombres ansiosos y hambrientos
Con miradas ansiosas y hambrientas
Y están tan, oh ya sabes, tan tensos
Realmente me conmovió profundamente
'Sí, es realmente trágico', dijo Annet van Zwieten
Porque esa noche estábamos de visita
'A partir de ahora, les sonreiré amablemente
A esos hombres con esas miradas ansiosas'
Hubo un gran entusiasmo de inmediato
Y decidimos unánimemente
De ahora en adelante, les sonreiríamos a todos esos desdichados
Y personalmente, de vez en cuando, también lo hacía
Pero todo eso ha quedado atrás para siempre
Desde que mi esposo en cierto domingo por la tarde dijo
'Cariño, no iré a pescar por esta vez
Ven a dar un paseo, hace tan buen tiempo'
Y luego pregunté: '¿Quieres ir a los suburbios?'
Pero él dijo: 'Quiero ir a la ciudad
Dicen que los domingos por la tarde es muy extraño
Me enteré recientemente de un italiano
Debe ser desgarrador de ver
A todas esas mujeres ansiosas y hambrientas'