Amsterdams Parfum
Ik leef op Amsterdamse lucht
Vanaf mijn vroegste kindertijd
Ik raak het Amsterdams parfum
Zelfs in mijn dromen zelden kwijt
Die geur van olie, teer en touw
Van uitlaatgas en duivenstront
En steeds als het een beetje waait
De adem van de havenmond
Mijn Amsterdam, mijn wereldstad
Ik ruik haast altijd jou erbij
Tot in den verste vreemde toe
Mijn eigen stinkstad aan het IJ
Mijn Amsterdam
Zo'n avond in de late herfst
Als ik gelukkig en alleen
Een rondje langs de grachten maak
En niets dan nevel om mij heen
Terwijl op ieder woonschip
Weer een kromme schoorsteen dapper rookt
Dan krijgt de mist de scherpe geur
Van kacheltjes op hout gestookt
Mijn Amsterdam, mijn warme jas
Ook als de winterkou me bijt
En alle nachten donker zijn
Dan walm je van geborgenheid
Mijn Amsterdam
De geur van de cacaofabriek
Hangt nog in sluiers om de dag
Dat ik in het Mirandabad
Mijn eerste grote liefde zag
Een echte man van vijftien jaar
Bij wie ik op de fiets daarna
De Amstel langs reed in een wolk
Van bitterzoete chocola
Mijn Amsterdam, mijn tweede ik
Voor wie ik elke dag nog val
Mijn minnaar die mij nooit verlaat
Van wie ik altijd houden zal
Geen stad die zo de zinnen streelt
Geen stad die zo het hart versterkt
Geen stad brengt zo mijn hoofd op hol
Geen stad die zo bedwelmend werkt
Mijn Amsterdam, mijn roezemoes
Mijn onversneden eerste keus
Met veel meer body dan Bordeaux
En Jezus wat een mooie neus
Mijn Amsterdam
Amsterdams Parfum
Ich lebe von Amsterdamer Luft
Seit meiner frühesten Kindheit
Ich verliere das Amsterdamer Parfum
Selbst in meinen Träumen selten
Dieser Geruch von Öl, Teer und Seil
Von Abgasen und Taubendreck
Und immer wenn es ein wenig weht
Der Atem des Hafenmunds
Mein Amsterdam, meine Weltstadt
Ich rieche dich fast immer dabei
Bis in die fernste Fremde
Meine eigene stinkende Stadt am IJ
Mein Amsterdam
So ein Abend im späten Herbst
Wenn ich glücklich und allein bin
Eine Runde entlang der Grachten mache
Und nichts als Nebel um mich herum
Während auf jedem Wohnschiff
Wieder ein krummer Schornstein tapfer raucht
Dann bekommt der Nebel den scharfen Geruch
Von Holzöfen, die brennen
Mein Amsterdam, meine warme Jacke
Auch wenn die Winterkälte mich beißt
Und alle Nächte dunkel sind
Dann strahlst du von Geborgenheit
Mein Amsterdam
Der Geruch der Schokoladenfabrik
Hängt noch in Schleiern um den Tag
An dem ich im Mirandabad
Meine erste große Liebe sah
Ein echter Mann von fünfzehn Jahren
Mit dem ich danach auf dem Fahrrad
Die Amstel entlangfuhr in einer Wolke
Von bittersüßer Schokolade
Mein Amsterdam, mein zweites Ich
Für den ich jeden Tag noch schwärme
Mein Liebhaber, der mich nie verlässt
Den ich immer lieben werde
Keine Stadt, die so die Sinne streichelt
Keine Stadt, die so das Herz stärkt
Keine Stadt bringt so meinen Kopf zum Schwindeln
Keine Stadt, die so berauschend wirkt
Mein Amsterdam, mein Durcheinander
Meine unverfälschte erste Wahl
Mit viel mehr Körper als Bordeaux
Und Jesus, was für eine schöne Nase
Mein Amsterdam