395px

Cimetière

Jenny Arean

Cimetiere

Twee vrouwen zaten voor me in de bus
Met nette permanenten donkere kleren
Ze zaten met elkaar te converseren
De een sprak over 't kleinkind van haar zus
De ander had margrieten in een krant
Vanmorgen vroeg geplukt uit eigen tuin
Ik zag bij hen vergeleken heel erg bruin
We reden door het Franse platteland
Ik kon ze maar ternauwernood verstaan
En wilde eigenlijk wel hun reisdoel weten
Maar ja bij Fransen kun je dat vergeten
En bovendien wat ging het me ook aan

Ineens was daar hun halte, cimetiere
Begraafplaats dus en daar stapten ze uit
De bus trok alweer op met veel geluid
Ze liepen naar de poort zonder misere
Gewoon een plastic tasje in hun hand
En vast met een verdriet dat al gewend was
Verlies dat al aan iedereen bekend was
Er was dus eigenlijk weinig aan de hand

Alleen ik voelde plots de tranen komen
Om wat ze gingen doen, een graf verzorgen
Ineens was daar mijn woede diep verborgen
Dat is me door die schoften ook ontnomen

Gewoon een beetje zitten aan het graf
Natuurlijk dat van mama en van vader
Men wied het onkruid en geeft planten water
En sopt zo af en toe de steen ieens af
Een beetje denken aan zoals het was
Zoals we vroeger om de tafel zaten
Voordat we alles achter moesten laten
Men voelt de pijn en knipt eht hoge gras

O ja, ik ben ook wel cadisj gaan zeggen
Daar op die plek waar ze toen zijn vermoord
En dat zal god ook best hebben gehoord
En je mag van mij nog honderd kransen leggen
Maar ik wil in het voorjaar met zo'n doosje
Zo van de kweker vol met bal semine
En die dan poten en een beetje grienen
En zeg nou zo moet het weer een poosje

'k Heb mij eraan gewend te accepteren
Dat het toch nooit te accepteren is
Ik praat niet eens meer over het gemis
Het heeft geen zin jezelf steeds te bezeren
Maar toen daar in die bus deed het toch zeer
Dat ik geen plek heb waar ik zeggen mag
Dag schatten, over een tijdje kom ik weer
Ik denk aan jullie, bijna elke dag

Cimetière

Deux femmes étaient assises devant moi dans le bus
Avec des permanentes soignées, des vêtements sombres
Elles discutaient entre elles
L'une parlait du petit-enfant de sa sœur
L'autre avait des marguerites dans un journal
Cueillies ce matin dans son propre jardin
À côté d'elles, je me sentais très bronzé
Nous traversions la campagne française
Je pouvais à peine les comprendre
Et j'aurais bien voulu savoir leur destination
Mais bon, avec les Français, tu peux oublier ça
Et de toute façon, qu'est-ce que ça me faisait

Soudain, c'était leur arrêt, cimetière
Un lieu de repos, et elles sont descendues
Le bus redémarra avec beaucoup de bruit
Elles marchaient vers la porte sans souci
Juste un sac en plastique à la main
Et sûrement avec une tristesse déjà habituée
Une perte que tout le monde connaissait
Il n'y avait donc pas grand-chose à signaler

Sauf que je sentis soudain les larmes monter
Pour ce qu'elles allaient faire, entretenir une tombe
Soudain, ma colère profondément enfouie
C'était quelque chose que ces salauds m'avaient aussi volé

Juste un peu assis au bord de la tombe
Bien sûr celle de maman et de papa
On arrache les mauvaises herbes et on arrose les plantes
Et de temps en temps, on nettoie la pierre
On pense un peu à comment c'était
Comme quand on était assis autour de la table
Avant qu'on doive tout laisser derrière nous
On ressent la douleur et on coupe l'herbe haute

Oh oui, j'ai aussi commencé à dire cadisj
Là où ils ont été tués
Et Dieu a dû l'entendre aussi
Et tu peux mettre encore cent couronnes de fleurs
Mais au printemps, je veux avec une petite boîte
De chez le pépiniériste, pleine de semis
Et les planter et pleurer un peu
Et dis donc, ça devrait durer un moment

Je me suis habitué à accepter
Que ce n'est jamais vraiment acceptable
Je ne parle même plus de ce qui manque
Ça ne sert à rien de se faire du mal sans cesse
Mais là, dans ce bus, ça faisait mal
Que je n'ai pas d'endroit où je peux dire
Salut mes trésors, je reviendrai bientôt
Je pense à vous, presque tous les jours